تب نوشت

شب بخیر کوچولو!

2012-01-28T23:29:00.005-05:00

First of all, let me tell you that I am a survivor. I truly believe that and don't worry about me.
Second, you are all aware of my empty love life or in my Aunt's words "the lack of love life!". you also know (at least I hope you do!) that this emptiness is not because of religious status or something! It is solely and truly because of Me.
I can't connect!
honestly it's really hard for me to connect. first it was the grief, then came the memories and now no matter how hard I try ( and Oh yeah, I try!) I can't see it or feel it. I push all the memories away and try to see with fresh eyes but still...
then comes the moment (sometimes this moment is more of days!) when I wonder if it did really happened? maybe I imagined the whole thing. maybe my mind is playing a really nasty game with me. maybe I lost my mind many years ago and I don't know it!!
Then it's time for vivid dreams. yeah! and (no surprise there!) He is in all of them. and every time, I wake up my heart racing.
No! they're not nightmares. they are good dreams, actually kind of too good! and that's sort of painful and unhealthy and good and irresistible and lovely all at once!
that's it
that's how I live now
I just wanted to fill you in with my life and all
Maryam
US
1.28.2012

butterflies

2011-12-29T23:01:00.004-05:00

دنیای تاریکیست اینروزها.همه چیز,همه جا بوی مرگ و آتش و خون میدهد. سرت را که بچرخانی خبر شوم از هر گوشه هجوم میاورد و روحت را میجود. نمی دانم! اما چیزی در من میگوید برای رهایی از این شومی تاریک باید پی عشق گشت. شاید پروانه های طلایی طلسم تاریک درون را بشکنند
مریم
8دی90
آمریکا

دود مان

2011-12-17T14:11:00.002-05:00

امتحانات پایان ترمم چهارشنبه تمام می شوند و من یک ماه کامل وقت خواهم داشت برای نوشتن. برای اولین بار سعی دارم منظم بنویسم به این معنا که ابتدا شبکه داستانی تشکیل بدهم که روند پشرفت داستان را نشان دهد و من سردرگم میان نوشتنم نمانم( مشکلی که همیشه داشته ام) و البته این ترتیب کمک خواهد کرد که سریعتر بنویسم. می خواهم نوشتن دوباره دود مان را شروع کنم. همان رمانی که صد صفحه اولش را بدلیل خراب شدن لپتاپم از دست دادم و تا بحال دستم به نوشتن دوباره اش نرفته بود. داستان سید و نویسنده. داستان در میانه دهه هفتاد شروع می شود و تا انتهای دهه هشتاد ادامه دارد. هنوز تصمیم نگرفتم وقایع سیاسی را اضافه کنم یا نه. به هر حال اینها همه دردهای آشنای ماست. تم اصلی داستان بر پایه یافتن هویت است. نظر شما چیست؟
مریم
26 آذر90
آمریکا

Vivid!

2011-11-29T14:31:00.003-05:00

تکرارم
من تکرار مکرراتم
درست مثل نمازی
که مادرت می گفت به کمرم بزند!
اگر مادرت را دیدی بگو
به کمرم زد آخر
و درد
نبض من است
شده ام آیه أمَن
آی معجزه ی در انتظارش مانده!
تنها تازه منی تو
طنین تو
تپش قلب من است
من
مرتعشم از تو
حرف حرف تو را از برم
و باز...
مریم
8آذر90
آمریکا
پی نوشت: خوابت را دیده بودم باز. این انگشتها هنوز به خیال گرمای انگشتانت گرم بود که این را نوشتم

dust and sun

2011-11-15T20:59:00.004-05:00

سوت
سوت
سوووووووت
گوشهایم سوت می کشند
و ستاره ها
در گوشه چشمهای بی خانه ام
دوباره درد می آید
موج پشت موج
سوت سوت سوت
...
نشسته ام رو به صفحه بزرگ. شبکه خبریست و گوینده و دو میهمان برنامه گرم گفتگویند. تیتر خبری چشمم را میگیرد: هزینه حمله به ایران! گوشهای خسته ام را تیز می کنم و می شنوم. دو میهمان برنامه از هزینه های جنگ می گویند و از برنامه بهداشت عمومی کشور. " رئیس جمهور در حال حاضر باید به این نکته آگاه باشد که اجرایی کردن برنامه های بهداشتی و هزینه یک جنگ تازه همزمان در بودجه نخواهد گنجید"! گوشهایم دیگر نمی شنود. گوشهایم سوت می کشد و مرا با خود می برد
...
نشسته ام در راهروی اتاق خوابها. نور از در باز پشت سرم بر روی فرش قرمز می پاشد و من به ذره های معلق غبار خیره ام. ذره ها در هوا شنا می کنند و دستان کودکانه من پی آنهاست. راهرو بوی خاک می دهد و بوی آفتاب. جلوتر زری دم در اتاق مامیه و جدو (مادربزرگ و پدربزرگم) نشسته و به انگشتهایش نگاه می کند. صدای آژیر می آید. و کسی هر دوی ما را هراسان در آغوش می کشد. اهواز است در سالهای دهه 60 من خیلی کوچکم و این اولین خاطره زندگی من است!!
...
سر کلاس نشسته ام و درباره اهمیت خاطرات تصویری حرف می زنیم. استاد می خواهد که چشمهایمان را ببندیم و اولین خاطره زندگی مان را بیاد بیاوریم و بگوییم. من گوشهایم سوت می کشد و انگار تمام اتاق پر از بوی خاک و آفتاب می شود
...
گوشهایم سوت می کشد و من به همه آنها که مانده اند فکر می کنم. گوشهایم سوت می کشد و من به تمام خیابانهای کودکی ام فکر می کنم. چشمهایم تر می شوند و من به تمام دوستانم به خانواده ام فکر می کنم. حس می کنم انگار هیچکدام از این دوستان تازه ام درکی از معنای جنگ ندارند من اما خوب می فهمم . من جنگ را زیسته ام. و محل بازی کودکی ام جلوی مرکز نگهداری گمنامان جنوب بود. هنوز که هنوز است تصویر جیپها با آن کیسه های پارچه ای سفید پر از استخوان در ذهنم مانده من روی زانوان پوشیده در شلوار خاکی نشسته ام. من سربند قرمز به پیشانی کودکی ام بسته ام .
من جنگ را می فهمم .
من جنگ را زیسته ام .
جنگ غیر از هزینه درد هم دارد. آوارگی هم دارد. مرگ هم دارد. یتیمی هم دارد. بی کسی هم دارد
...
مهمانان برنامه همچنان از هزینه می گویند
مریم
25 آبان 90
آمریکا

Gardener

2011-10-06T15:13:00.005-04:00

ذره
ذره
خاک
زیر ناخنها نشسته
تو
در فکر باغبانی
من اما
سالهاست گور خود را
می کنم!!
مریم
14مهر90
آمریکا
پانوشت: خوبم, باور کنی یا نه این فقط یه شعره و نه بیشتر

what did I do with my life?

2011-09-12T23:49:00.003-04:00

میشال یکی از همکلاسی های کلاس عربی و یکی از کلاسهای روانشناسی منه. دختر 21 ساله ای که دانشجوی رشته سیاست و روابط بین الملله. امروز یکی از پستهای فیسبوکش من رو وادار به یه سفر درونی کرد. میشال از یکی از کلاسهاش نوشته بود و اینکه چطور همه همکلاسی هاش هزار و یک کار کردند و در کلی سازمان خیریه عضو هستن و به کشورهای مختلف سفر داوطلبانه کردند و اینکه تمام این ماجرا چطور اونو به وحشت انداخته. وحشت از اینکه هنوز کار مهمی تو زندگیش نکرده و نکنه اصلا دیر شده باشه و نتونه کاری تو زندگیش بکنه. بگذریم از اینکه من تو یادداشتی که بر پستش نوشتم به این نکته اشاره کردم که یادش نره اون اصلا هنوز زندگی نکرده که بخواد کار مهمی توش انجام داده باشه و یا نداده باشه. تو سن 21 سالگی هنوز خیلی زوده که اینطور وحشت کنه وحشت میشال هرچند یک وحشت بچگانه بود که از ذهن داغ جوونش بیرون میزد اما من رو به این فکر انداخت که ببینم من چکاری با زندگیم کردم. چه چیزهایی رو بدست آوردم و یا از دست دادم تو این 26 سالی که عمر کردم؟
گرچه در ابتدا جوابی برای این سوال نداشتم اما بعدتر که به ظاهر مطلب رو از یاد برده بودم جواب کم کم به سراغم اومد. من تو این سالها به غیراز تهران تو چندین شهر و کشور دیگه زندگی کردم. چهار سال از عمرم رو در آفریقا و در کشور سودان گذروندم که بی شک هنوز ارزشمندترین تجربه زندگی منه. مهاجرت کردم و به اونطرف کره زمین رفتم. مریلند ,واشنگتن,ویرجینیا,جورجیا و نیویورک رو دیدم. اولین ماشینم رو خریدم.سر اولین کارم رفتم. مالیات دادم! اجاره دادم.پول آب و برق و گاز و تلفن و تلویزیون دادم. برای اولین بار تنها زندگی کردم و از این آزادی لذت بردم و یه پله بالاتر مسئولیت خانواده ام رو به عهده گرفتم. از نه سالگی تا حالا چندین و چندبار تنها قاره ها رو پیمودم. عاشق شدم. عشقم رو از دست دادم. نوشتم. پاره کردم. دوباره نوشتم! شعر گفتم. کلی هنرهای دستی زنانه یاد گرفتم. آشپزی کردم.عاشق آشپزی شدم! نقاشی کردم. عکاسی کردم. دانشگاه رفتم. کاردانی معماری رو با معدل عالی تمام کردم. دوباره دانشگاه رفتم, اینبار در یک کشور دیگه, دوباره معماری خوندم. زدم به سیم آخر!مریض شدم. افسرده شدم.خواستم نباشم. با خودم جنگیدم. های شدن با ویتامین ب رو تجربه کردم(این خلاف بزرگمه,آخر بچه مثبت)!! خودم رو نجات دادم... و خواستم بقیه رو هم نجات بدم. رشته عوض کردم و بلاخره دانشجوی روانشناسی شدم
نمی دونم نظر شما معدود آدمهایی که به اینجا سر میزنید چیه, اما فکر می کنم برای 26 سال آمار خیلی بدی نباشه
زندگی سختترین شغل تمام وقت عالمه که 24ساعته وقتت رو میگیره, پس حالا که سر کاریم چه بهتر که نه خودمون رو و نه کارمون رو دست کم نگیریم(آخر سخن حکیمانه بود!!) اگه از اینکار اخراجمون کنن دیگه هیچکاری دستمون رو بند نمیکنه
مریم
22شهریور90
آمریکا

ITCH!

2011-08-23T23:01:00.003-04:00

شده یک خارش پنهان زیر پوستت حس کنی و به اصطلاح "ویرت بگیرد" که کاری را انجام بدهی؟ خیلی از پدر و مادرهای ما این احساس را در جوانیشان تجربه کردند. حس مشترک جهانی بود انگار. حس مشترک دهه هفتاد میلادی. این حس اما به نسل من و تو نرسید. یا اگر رسید فرم عوض کرد و پوست انداخت. کمرنگتر شد انگار. شاید به این دلیل که دنیایی که در آن به دنیا آمدیم خودش به اندازه کافی هیجان زده بود و پدر و مادرهای ما به نوعی تمام شیره تجربه ی نو و خارش خلاقیت را یکجا مکیدند و هیچش به من و تو نرسید. من و تو بچه های دهه شصت شمسی بودیم. بچه های جنگ و آوارگی و آژیر قرمز. بچه پناهگاه و جنس کوپنی. این بود که وقتی قد کشیدیم دیگر چیزی از آنهمه تشنگی برای خلق دنیای تازه نمانده بود که به ما برسد پس شدیم بچه های کپی کار. نقاشی هامان , شعرهامان, داستانهامان ,فیلمهامان , موسیقی مان , ترانه هامان همه شدند کپی. ما کپی کارهای خوبی شدیم. آنقدر خوب که کم کم یادمان رفت کارمان کپی است و هوا برمان داشت که خوب کله گنده هایی هستیم بر ای خودمان. به قول طرف "یابو برمان داشت" و این کار را خرابتر کرد. حالا نسل من و تو هزار کپی کار پر مدعا دارد و یک هنرمند ندارد و اگر این میان کسی هم پیدا شود که روزی واقعاً تنش بخارد برای خلق اسمش را میگذاریم هنجارشکن و یا در بهترین و محترمانه ترین شرایط دیوانه! و من چقدر دلم لک زده برای چندتا دیوانه ناب همنسل. از همانها که کله شان داغ است و انگار تمام هستی شان آتش گرفته و به سرعت و با شعله ای خیره کننده می سوزند. از همانها که با یک نگاه می فهمی شبهای طولانیست که نخوابیده اند و تمام وجودشان ذوق زایش است
مریم
2 شهریور 90
آمریکا
عکس: مجسمه "مرد نی لبک زن" از کارهای بهمن محصص

وقتی از تو حرف می زنم

2011-08-05T00:10:00.000-04:00

حکایت غریبی بود
من
تو
...نه سال

این برف که ببارد
همسن خواهیم بود

دیدی چه زود بزرگ شدم!؟
مریم
14مرداد90
آمریکا

I wish if I was a turtle!

2011-07-28T11:06:00.004-04:00

حکایت آن خانه بدوش را شنیده ای که سالش را به سه قسم کرده بود؟
شش ماه به دنبال خانه می گشت
سه ماه وسایلش را جمع می کرد
سه ماه وسایلش را در جای جدید می چید
well, that's my story!!
and I'm in the middle of that six month period.
مریم
6مرداد90
آمریکا

غروب سه شنبه خاکستری بود*

2011-07-26T18:50:00.003-04:00

گاهی فکر می کنی حرفی برای گفتن داری اما حقیقت این است که هیچ حرفی برای گفتن نمانده است. نمی دانم حرف زدن درباره آینده ای که معلوم نیست بیهوده تر است و یا گذشته ای که دستت به آن نمی رسد.
دلم برای روزهایی که شعر می گفتم تنگ شده
اما انگار شعرم هم نمی آید
مریم
5مرداد90
آمریکا
*: هفته خاکستری-فرهاد مهراد

just nagging!

2011-07-06T22:37:00.005-04:00

یعنی گاهی, فقط گاهی آرزو می کردم که تمام بار روی شانه هایم نبود. یادم نمی آید کی زیر قرارداد این زندگی را امضا کرده ام؟ سوال از من به چه کارهایی باید انجام بدهم و چه پروژه هایی را باید دنبال کنم خلاصه می شود. پس کی نوبت من می شود که به کسی تکیه کنم؟ کی می شود کسی بدون التماس و تهدید , بدون آنکه حتا از او بخواهم باری از روی شانه ام بردارد؟
مریم
16 تیر 90
آمریکا

باغ خرمالو

2011-06-28T12:17:00.005-04:00

من آدم گذشته ام. نه به این معنا که پیر شده باشم . به این معنا که دلخوشی های من یک جورهایی به گذشته مربوط اند. یا گذشته خودم و یا گذشته گذشتگانم. عاشق عکسهای سیاه و سفید, کتابهای زرد, فیلمهای عهد بوقی و ترانه های فسیل شده ام. من از این آدمهام که اگر جایش را داشته باشم یک سمساری عتیقه دور خودم جمع می کنم. چیزهای جدید دنیای پست مدرن امروزی با آن همه شکل های ساده هندسی و طرحهای سرراست حالم را بد می کند. دلم اصلا به شور می افتد از این سرراستی! رنگهای با حوصله روی هم نشسته و مبلهای مخملی با چوبهای لبپر خراطی شده مرا یاد خانه می اندازد. یک میز پر از قاب عکسهای جورواجور برای من قشنگتر و چشمنوازتر از یک مجسمه آوانگارد است .دلم لک می زند برای یک خانه بزرگ با دو عمارت تابستانی و زمستانی, یک حوض بزرگتر و یک عالمه درخت میوه. شاید برای همین بود که معماری را گذاشتم کنار. من آدم خراب کردن حوضهای آبی و پنجدری های آینه کاری نبودم. بیشتر دوست داشتم زنده کنم تا بکشم. تا همین ده سال پیش آرزوی من خریدن یک باغ بود در زعفرانیه و یا قیطریه تهران. اما حالا که دیگر باغی در آن محله ها نمانده تا منتظر من بماند.تمام درختهای خرمالو,گردو و سیب اعدام شده اند. دیگر فقط برج میبینی با تک و توک درخت چنار و سرو که میوه نداشته باشد و دردسر ندهد!! من هم آرزویم را کشانده ام به اصفهان و کاشان. اما می ترسم روزی که من پول خرید یک باغ را داشته باشم. دیگر هیچ باغی در هیچکجای ایران نمانده باشد و اگر هم بخواهم خودم باغی بسازم نتوانم یک استادکار درست حسابی که بفهمد خانه ایرانی چیست پیدا کنم. بسکه حتا گچبری هامان هم چینی و وارداتی است این روزها! من دلم یک باغ می خواهد حتا اگر شبها از ترس تنهایی در یک همچین باغ دراندشتی خواب به چمهایم نیاید. آقا خیالتان را راحت کنم من یک باغ از گذشته می خواهم حتا اگر روحزده باشد!!!
مریم
7تیر90
آمریکا

...از میان برخیز

2011-02-22T15:07:00.005-05:00

خط می کشم, خط های عمیق
دهان های مهر و موم شده باز می شوند
درد فریاد می کشند
و خون
استفراغ می کنند
چه کسی دهانها را مسموم کرده است؟
کدام خلیفه؟
کدام پادشاه؟
اما هنوز
هر دهان که بسته می شود
هزار دهان گشوده می شود
رسم زندگیست این
...
دوباره خط می کشم
و دهانهایی تازه باز می شوند
دهانهای تازه پر خون
هر ولی را جانشینی نشسته است
که درد را پاسدار است
پاسدار تمام دردهای ناتمام
دردهای آماس کرده چرکین
خط می کشم اینبار عمیقتر
سپیدی از پس فواره سرخ پیداست
و واژه ها را معنای تازه ای است
واژه های درد را می گویم
تمام واژه های درد و رنج را می گویم
پیامبران تازه برخاسته اند
و با خود
بشارت آیین نو آورده اند
من اما به تنهایی بادهایی می اندیشم
که بشارت درد را با خود خواهند برد
و به شانه های کوچک و پوکشان
که بار را به خود خواهد کشید
دوباره خط می کشم
و اینبار راهی به بیرون گشوده ام
از خود عبور کرده ام انگار
و نور
و بادهای کوچک مهاجر
از میان درزهای عمیقم گذشته اند
درد را زاده ام
و جزء جزء من
ایمان آورده است
نور از من عبور کرده است
و من
دیگر اینجا نیست
مریم
سوم اسفند هشتاد و نه
آمریکا

blank

2011-02-01T22:45:00.003-05:00

قلبم را
سالهاست
در مشت فشرده ام
درد قطعه گمشده را
با درد در هم فشردگی پوشاندم
امروز اما
سرانجام
نشسته ام
تا کسی
روزی
جای خالی را پر کند
مریم
12بهمن89
آمریکا

به یاد دویست و بیست غربی

2011-01-20T18:52:00.003-05:00

گفته بودم که وقتی برف ببارد خواهم رفت. درست وقتی همه وسایل را در خانه جدید پیاده کردیم بارش برف شروع شد. ایستاده بودم در محوطه جلوی خانه جدید و به دانه های ریز برف نگاه می کردم. برف باریده بود و من رفته بودم
...
صبح فردا لیوان چای صبحم را می نوشیدم که برای اولین بار بعد از دو سال و نیم احساس عجیب و آرامش بخش آشنایی داشتم. چند دقیقه ای به سکوت خانه گوش کردم تا بفهمم این حس غریب اما آشنا چیست. پنجره های نشیمن رو به خیابان اصلی باز میشوند. شب قبل برف باریده بود و امروز برف های آب شده زیر لاستیک ماشینها صدا می کرد. آن حس آشنا از این صدا آمده بود. بعد از دو سال و نیم جایی زندگی می کردم که بیرون پنجره هایش زندگی جریان داشت. صدای آشنایی که من را به یاد تهران انداخته بود.
...
من هم خوبم.
مریم
30دی89
آمریکا
پی نوشت: ذهن ما همیشه به دنبال نکات آشناست. حقیقت این است که اگر ذهن ما این قابلیت را نداشت هیچ جا برای ما قابل تحمل نبود. حتا تازه ترین چیزهای دوست داشتنی ما هم رنگی از گذشته دارند

و اینک برف

2011-01-10T08:15:00.004-05:00

برف رو دوست دارم. سکوت معلق توی فضا رو وقتی برف میباره خیلی دوست دارم.انگار دنیا به صلح رسیده باشه.انگار تمام عالم به تماشا نشسته باشه.برف رو دوست دارم چون وقتی میشینه روی سیاه و سفید. تمیز و کثیف. زشت و زیبا یکسان میشینه و همه چیز رو یکی می کنه. حتا قلب آدمها. برف رو دوست دارم چون تنها چیزیه که لبخند به لب پدر و مادرهای خسته. جوونهای تلخ و بچه های دلتنگ میاره.گاهی با خودم فکر می کنم کاش همه چیز دنیا رو میشد همینطوری پوشوند. اما افسوس که آفتاب بلند ظهر فردا برفها و رویاهامو با هم آب می کنه
مریم
20دی89
آمریکا

26

2011-01-02T19:50:00.005-05:00

دوباره کوچکم
و امشب که چهار ستون دنیا بلرزد سهم من کوچک
عروسکی پارچه ایست
عروسکی که به سادگی تمام "عروسک من" نامیده ام
دوباره کوچکم
و اتاق کوچک بالای پله مان اتاقی جادویی است
کش می آید و تمام دنیا را میان چهار دیوار ساده اش جا می دهد
دوباره کوچکم
و درخت شاهتوت باغ پدربزرگ
بزرگترین درخت دنیاست
و شاهتوتهایش به بزرگی انگشت های من است
انگشت کودکی من
دوباره کوچکم
و شیرینی های دورنگ مادر
خوشمزه ترین شیرینی دنیاست
و فر کوچک سبزمان بهترین فر دنیا
دوباره کوچکم
پدر نقاش است
تابلوهای کوچک طلایی اش
زینت زنان شهر
دوباره کوچکم
و برادر تازه ام
از بهشت برایم عروسک آورده است
و من نمی پرسم چطورممکن است؟
در ذهن کوچکم
همه چیز ممکن است
...
دوباره کوچکم
و خواب می بینم
بزرگم
مریم
12دی89
آمریکا
پی نوشت: این سه شنبه که بیاید بیش از ربع قرن است زنده ام. گاهی بزرگی این حقیقت کوچک نفسم را می گیرد

نار

2010-12-20T21:38:00.005-05:00

سالها پیش
با آخرین برگهای زرد پاییز به دیدنم آمدی
با دو گله آتش خندان در چشمهایت
و برایم انار دان کرده آوردی
دور ناخونهای کشیده ات هنوز سرخ بود
نشستی و ذوق کوکانه ام را تماشا کردی
من دانه های انار را مزمزه می کردم
و تو در گوشم قصه می گفتی
قصه دخترکانی که دلشان انار بود
و عاشق که می شدند
انار دلشان ترک برمی داشت
من آنروز هر کلمه داستانت را
با دانه ای انار فرو دادم
و داستان تو
شد داستان من
شد افسانه شب یلدای من
نشسته ام به دانه کردن انار
و به دخترک نداشته ام فکر می کنم
می دانم شبی خواهم نشست
و انار دانه کرده در دهان دخترکم خواهم گذاشت
و در گوشش افسانه خواهم خواند
افسانه دخترکانی که دلشان انار بود
و عاشق که می شدند
انار دلشان ترک برمی داشت
مریم
30آذر89
آمریکا
پی نوشت: یلدا شب زایش نور است. شب زایش امید.شب یلداتون خوش و مبارک باشه. اگر انار زیبای ایرانی خوردید من رو هم یاد بکنید که این انارهای اینجا بدجور پوست کلفتند و بدقواره!
پی نوشت دو: نقاشی مسیح است در آغوش مریم مقدس با یک انار در دست! با یک تیر دونشان می زنیم. میلاد مسیح هم مبارک

ثار الله

2010-12-15T08:08:00.003-05:00

می گویند دیوانه ایم
پس از هزار سال هنوز اشک میریزیم
اما تو می دانی و من
سیاهروزی ما
از خون خداست که بر زمین ریخت
هزار سال گذشت
هزار سال گذشت و زمین
به تاوان خونی که بر دامنش نشست
به خود می پیچد
و آسمان
آتش می بارد
هزار سال گذشت
و داغ نشسته بر دل بهشت
هنوز تازه است
پس ببار
شاید هزار سال دیگر
اشکهایمان
آتش دلهامان را بخواباند
مریم
تاسوعای89
آمریکا

کولی

2010-12-06T20:08:00.002-05:00

نباید وقت داشته باشم بیایم اینجا
قاعدتا نباید بیایم اینجا و بنویسم. اما راستش من زیاد از این قول دادنهایم به خودم خیری ندیده ام. پس لااقل می گذارم همین شما تک و توکی که به بلاگم سر می زنید بدانید کجایم
من چطورم؟
خوب به دنبال یک ذره آرامشم این روزها
و در نتیجه در دلشوره مدام!!
دلشوره ای که مرا یاد سال کنکور لعنتی ام می اندازد
فصل فاینال است و من باید درس بخوانم و مخصوصا از یکی از این کورسهایی که گرفته ام باید بالای ب بگیرم. تمام آینده من به همین یک نمره بسته است
دیگر اینکه این روزها به تغییر کد پستی فکر می کنم و به اینکه در این به زودی 26 سالی که از خدا عمر گرفته ام این 13 امین کد پستی من خواهد بود. هر دوسال از عمرم را در یک خانه سپری کرده ام. هر دو سال.من رسما خانه بدوشم
به وسایلم نگاه می کنم که همین 5-6ماه پیش از جعبه در آوردم و حالا باید دوباره بسته بندی کنم. دوباره کارتنهای خالی. دوباره روزنامه باطله. باید دسته چک جدید سفارش بدهم. و آدرسم را در تمام آدرس لیستها عوض کنم.
به کجا!؟ خوب جالبترین بخش داستان زندگی من این است که تقریبا تا لحظه آخر هیچوقت مطمئن نبوده ام چه می شود. درست مثل یک کولی اصیل که نداند ایستگاه بعدی اش کجاست
من منتظر بادم و برف
وقتی برف ببارد می روم
این را خوب می دانم
مریم
16آذر89
آمریکا

اقیانوس

2010-11-04T19:38:00.004-04:00

اگر شنا ندونی و در اقیانوس افتاده باشی سخته که به راه نجاتی فکر کنی. تسلیم میشی و حتا دست و پا هم نمی زنی. میذاری آب شور و سرد تو رو تو خودش ببلعه. ببلعه و تو رو با خودش به عمق ببره. به خودت میای و خودت رو در عمقی می بینی که بیرون اومدن ازش خیلی سخته. به خودت میای و می بینی که ته اقیانوس نشستی. اون ته نشستی و فشار یه اقیانوس آب رو روی دهنت حس می کنی که از باز شدنش جلوگیری می کنه .تو اون لحظه تو دیگه انتظار هیچ نجات دهنده ای نداری. تو اون عمق فقط می نشینی به انتظار پایان. می نشینی و فقط با چشمهایی که از شوری اقیانوس پره به بالا نگاه می کنی وبه حجم عظیم آب تیره ای که تو رو تو خودش غرق کرده خیره میشی.اون لحظه تاریک ترین لحظه ی عمرته. اون لحظه تو اون سکوت و فشار صدای تپش قلبت رو می شنوی که در انتظار از هم پاشیدنه. نفسی رو که تا حالا نگه داشتی بیرون میدی . تموم شد . حالا تو تنها ذره هستی خودت رو وا دادی. ریه هات پر از آب شور میشه.شوری و تلخی تموم حلقتو پر می کنه. حالا دیگه تاریکی فقط تو چشمهای شورت نیست. تاریکی تو ذره ذره وجودت نفوذ کرده. تو و تاریکی یکی میشین.تو و اقیانوس یکی میشین.دیگه چیزی از تو نمونده. تو دیگه نیستی.دیگه هرچی هست فقط اقیانوسه. تاریکی بزرگی که به انتظار قربانی تازه اش صبور و ساکت نشسته.
پایان
مریم
14آبان89
پی نوشت:بلاخره لپ تاپم رو پس گرفتم و فونت فارسی دارم. هوراااا
پی نوشت دو:اینا همش داستانه. باور نکن. گاهی لازمه برای رسیدن به روشنایی از تاریکی بگذری. مهم اینه که بگذری. مهم اینه که تسلیم نشی. حالیته!؟
پی نوشت سه:خیلی پیداست این روزا بوف کور هدایت می خوندم!!؟

اطلاعات معماری!

2010-10-21T08:50:00.003-04:00

وقتی سقف رو رو سر کسی خراب می کنی
دیگه اون سقف برای تو هم سقف نمیشه
فقط خواستم گفته باشم!!!
مریم
29مهر89
آمریکا

New path

2010-10-14T15:27:00.003-04:00

چند وقتیه که به تغییر رشته ام فکر می کنم.چرا؟ راستش توضیح این موضوع یکم سخته. دلیلش شاید طولانی شدن مدت تحصیلم در رشته اصلیم باشه. وقتی برای مدت زیادی سرت رو به یه سنگ می کوبی خسته میشی.دلیل دیگه تغییر خودمه . مدتیه که به دنبال آرامش خودم و اطرافیانم هستم.به آدمایی فکرمی کنم که تجربه ای مثل من داشتن و دلم می خواد بتونم کمکشون کنم. زندگی سختتر از این حرفاست و مشکلات مردم از مشکل نون شب بزرگتره. حقیقت اینه که من به این نتیجه رسیدم که تا به اون چیزی که توی وجودت میگذره رسیدگی نکنی نمی تونی تو دنیای بیرون کمکی برای خودت و یا هیچکس دیگه باشی. درگیری با دنیای درونی شاید با نظر خیلی ها کار ساده ای بیاد . اما واقعا(و این رو به تجربه میگم) سخته و اگر کمک درست و حسابی در این راه نداشته باشی احتمال باختنت خیلی بیشتر از اونیه که فکرشو می کنی. اگر تو دنیای مادی ببازی خیلی راه برای جبرانش وجود داره. اما حقیقت اینه که اگر تو دنیای درون ببازی ممکنه اصلا به جایی برسی که دنیای بیرون رو نتونی تاب بیاری و خیلی راحت صورت مسئله رو که خودت باشی پاک کنی! زندگی اگر یه درس به من داده باشه همینه.
حالا می خوام همزمان که راه خودم رو پیدا می کنم راه رو به آدمهای دیگه هم نشون بدم. زندگی روزمره هم درحال تغییره که در کمال تعجب و البته خوشحالی بیشتر مواقع ناراحت و نگران این موضوع نیستم. فکر می کنم بلاخره یه چیزی میشه و به زبون ساده زدم به طبل بی خیالی!! خوب یا بد فعلا همینه که هست!
مریم
22مهر89
آمریکا
پی نوشت:جواب یه سری از ایمیلهاتونو دادم.به بقیه هم در این یکی دو روزه رسیدگی می کنم. اونایی که هنوز جواب میل و یا مسجشون رو نگرفتن یکم دیگه دندون سر جگر بذارن

بر باد

2010-09-28T11:44:00.003-04:00

ایران که بودم یه داستان نوشتم. دو شب قبل از عروسی فاطی بود و ما تو خونه خاله ام یه تقریبا "بچلرت پارتی" گرفته بودیم. فقط خودمون دخترا دور هم بودیم و آخرین شبهای مجردی فاطی رو جشن گرفتیم. دم دمای صبح بلاخره همه خوابشون برد. من اما خواب عجیبی دیدم و از خواب پریدم. من خواب کم می بینم اما اگر خواب ببینم از این خوابای عجیبه. این خواب فقط یه جرغه از یه خاطره دور بود.خاطره ای که می خواستم از یاد ببرم. نشستم تو رختخواب. خواب از سرم پریده بود و قلبم تند میزد.بلند شدم و مستقیم رفتم سر لپتاپم و یه داستان نوشتم. داستانی که به خودم قول دادم تا اون آدمی که تو داستانه زنده است نذارم کسی ببیندش. حالا چرا این مطلب رو نوشتم؟ خواستم بگم دوای خیلی از دردها و خاطره های تلخمون اینه که اونا رو یه جا ثبت کنیم. حتا اگر این تجربه های مکتوب هیچوقت خواننده ای پیدا نکنن. گاهی همین نوشتن آدم رو آروم می کنه. اینکه این احتمال وجود داره که بلاخره یکی این تجربه رو بخونه و حال تو رو بفهمه خودش یه جور آرامش و اطمینانه.اطمینان از اینکه تنها نیستی. اطمینان از اینکه غیر از خودت کس دیگه ای هم می تونه تو رو بفهمه.
بلاگ هم گاهی همین حال رو پیدا می کنه. مخصوصا اگر زیاد خواننده نداشته باشی.
ما بلاگ نویسا خودمون رو می نویسیم. تجربه ها و احساساتی رو که اینجا بیان می کنیم شاید خیلی سخت بشه تو زندگی حقیقی بیان کرد. شاید برای همین هم من یه قانون دارم برای اونایی که بلاگ من رو می خونن و من رو شخصا می شناسن. حرف بلاگ رو تو کامنت بزنین. کسی حق نداره درباره مطالب بلاگم شخصا با من حرف بزنه. در نهایت می خوام به اونایی که بلاگ دارن ولی نمی نویسن بگم. بنویسین. حتا اگر کسی نخونتشون چیزی رو از دست نمی دین. نوشته های شما تو این فضای مجازی می مونه و بلاخره یه روز مخاطبش رو پیدا می کنه
مریم
6مهر89
آمریکا
پی نوشت: بیشتر از همه این نوشته رو برای یک خواهر کوچولو نوشتم که یه جورایی از من و خودش و همه دلگیره و با اینکه زیاد نیست که بلاگ داره خیلی زود دست از نوشتن کشیده. آره! با خود تو ام. خود تو

Glimpse

2010-09-24T15:49:00.004-04:00

"Love you so much that even being with you is extremely painful!!!"
found this line written on one of school's desks
Maryam
3.7.1389

یکم نوشته بعد از اون همه ننوشته

2010-09-21T11:42:00.005-04:00

تو که نمی نویسی من هم قهر می کنم با خودم
نمی نویسم و نمی نویسم شاید از رو بروی
اما هرچه می نشینم خبری نیست
در عوض خودم حناق می گیریم
همه حرفها انگار قلمبه می شود و در گلویم می ماند
با خودم کلنجار می روم
نمی شود
دستی که مدتی ننویسد خشک می شود
و ذهنی که کلمه نبافد خشک
می نشینم دوباره روبروی صفحه تازه ای که مدتیست جای کاغذ و قلمم را گرفته
می نشینم و فقط در ها را باز می کنم
می گذارم کلمات آرام آرام خودشان ظاهر شوند و روی صفحه ردیف کنار هم بیاستند
بعد که طوفان تمام شد فقط نگاه می کنم
ذهنم روشن شده است
و سبک
می نشینم به خط خطی
خطها را کوتاه و بلند می کنم
کم و زیاد می کنم
تندی اش را کم می کنم
تا می شود اینی که می بینی
می شود بخشی از ذهنم که همچنان از تو دلخور است
اما با خودش قهر نیست
با ذهن و قلمش قهر نیست
می شود مریمی که نمی توانی زیاد از نوشتن دورش کنی
حتا اگر حالا به جای نوشتن این اراجیف باید نشسته باشد به درس خواندن برای کلاس بعدی!
من می نویسم
بعد می روم نا امید بلاگت را چک می کنم
تو هم انگار آشتی کرده ای با خودت
مریم
30 شهریور 89
آمریکا
پی نوشت:کلی پیام و ایمیل و این حرفها رسیده از دوستان که پی جوابش را گرفته اند. حق دارند. اما من یکم کرکره را کشیده ام پایین برای ارتباط. منتظرم .تو هم منتظر باش جوابت را می دهم.مطمئن باش

خدمت خدای بزرگ سلام

2010-09-07T08:33:00.003-04:00

می دانم که دوستم داری
می دانم هرکار که بکنم و هرچقدر بد هم که باشم میان آغوش گرم تو همیشه جایی برای من هست
گاهی از یادت می برم این همان لحظه هایی است که از وحشت به خودم می لرزم
تنها و مانده در میان ناکجا آبادی که اینجاست دلم هری می ریزد پایین و هزار پروانه دیوانه خودشان را به در و دیوار دلم می کوبند
اما بعد ناگهان سنگینی دستهایت را روی شانه هایم حس می کنم
گرمی نگاهت را بر خودم حس می کنم
و یادم می آید هستی
یادم می آید چقدر دلم برای با تو حرف زدن تنگ شده
می نشینم و یک شب با تو حرف می زنم
با تو حرف می زنم و تو بهترین شنونده دنیا به حرفهای من گوش می دهی
میان حرفم نمی پری
به من چشم غره نمی روی
چپ چپ نگاهم نمی کنی
می گذاری من حرفهایم را بزنم و خوابم ببرد
بعد نیمه شب جوابم می دهی
شیرین و نرم
صبح که بیدار می شوم جواب تو در ذهنم نشسته است
و شانه های خسته از این همه بار و دلتنگی ام
بعد از مدتها
سبک شده است و من آرامم
آرام آرام
شب بعد دوباره می نشینم که با تو حرف بزنم
اما تنها نگاهم و یقین
و قسم می خورم که میان آغوش تو است که خوابم می برد
مریم
16شهریور89
آمریکا
پی نوشت: تیتر این نوشته از دیالوگی از فیلم زیر نور ماه برداشته شده.فیلم قشنگی درباره دوست داشتن خدا

مرد مردستان طاها

2010-08-30T10:42:00.002-04:00

هیچکس
مثل علی تنها نیست
باور کن
مریم
8شهریور89
آمریکا

به بهانه تولد تو

2010-08-27T10:44:00.003-04:00

دوست داشتن آداب ندارد
مگر دوست داشتن تو
باید تو را لطیف عاشق شد
باید تو را همیشه عاشق ماند
چهار حرف نامهایت مقدس باد
سیما
مادر
فردا تولد تو است
تولدت مبارک
مریم
5شهریور89
آمریکا
پی نوشت: کوتاه می نویسم از تو. کلمات من کوتاهند و تو بلندتر از همه کلمات من.می دانی که دوستت دارم

عکس:زمستان2010جرمن تاون

Eat, Pray, Love

2010-08-24T21:34:00.003-04:00

امسال کمی فرق داشت. دارم تمرین می کنم تا زندگی تو را جشن بگیرم و به عزایت ننشینم. امسال برایت حلوا نپختم.شمع روشن نکردم.به جای آن جدیدترین لباسی را که خریده ام تن کردم و به دیدن فیلم رفتم.فیلمی درباره زندگی. من همچنان دوستت دارم. من همچنان دلم برایت تنگ می شود و من همچنان هر روز خدا را برای بودن تو در زندگی ام شکر می کنم. ممنون که بودی. ممنون که هستی. حالا می فهمم چرا نخواستی مرا به یک تکه سنگ که نامت روی آن کنده شده وصل کنی. حالا می فهمم چرا دستنوشته هایت را از من گرفتی. حالا می فهمم و ممنونم. بخاطر تو است که اولین عشق زندگی ام یکی از پسرهای احمق خانواده و یا بدتر از آن یکی از این پسربچه های همسن و سال آن زمان من نیست که بزرگترین خاطره ای که از خود به جا می گذارند یک خرس پشمالو با نگاهی احمقانه است.بخاطر تو است که می توانم اولین عشقم را با خود هرکجا ببرم و به جای زخمش افتخار کنم. بخاطر تو است که به جای یک قطعه کوچک از یک قبرستان متروک من وابسته به یک زمین وسیعم . بزرگ به وسعت وطن. بزرگ به وسعت زمین.بخاطر تو و برای تو است که می خواهم زندگی کنم. باور کن حتا بخاطر تو است که می نویسم. ممنونم که بودی. ممنونم که هستی. ممنونم و دوستت دارم. ممنونم و دوست داشتن تو بخشی از زندگی هر روزه من است. ممنونم نیا و دوستت دارم
مریم تو
3شهریور89
آمریکا

Boys are stupid!

2010-08-21T20:32:00.000-04:00

It didn't hurt when you chose her over me
But you know what really kills me?
after that long lecture that you gave me about how much you trust me and honor me
that I'm the only one who knows the real you
That you are the only one who knows the real me
and how easy it is for us to spend time together and have fun
and how important it is to keep our relationship
You chose me to be the vary person who tells her that you are in love her!
Come on!...In the whole world you fell in love with her,
her; my "best friend"
.
.
.
And that was exactly what I did
.
.
.
Just for your future records: please keep in mind that Girl always tells her BFF who she is in love with!

Maryam

P.S. that was the story of a man who lost his best friend and his love at same day

The Great Dictator

2010-08-19T07:34:00.006-04:00

آفتاب از بین کرکره روی صورتم می رقصد. باز صبح شده. در جا می غلتم . هنوز از طعم تو پرم. باز دلم تنگ می شود. جلو آینه می ایستم . به سایه روشن آنچه می بینم خیره می شوم. زیر چشمهایم حلقه های تیره همیشگی نشسته است.نفس عمیقم در نیمه راه می برد. درد همیشگی. سینه ام تیر می کشد. جای خالی تو است.دستم را روی جای خالی ات می فشارم و نفسم را تمام می کنم. از توی کشو کرم دور چشمم را درمی آورم.به آینه نگاه می کنم و جز نبود تو چیزی نمی بینم.دور چشمهایم دیگر تیره نیست. کشو دوم قدم دوم صبح.به یاد کتاب رنگ آمیزی می افتم. جای خالی را با رنگهای مناسب پر می کنم و پشت سرش دو قرص مسکن بالا می اندازم. دوباره به آینه خیره می شوم. اثری از جای خالی تو نیست و اثری از من...تنها ممکن است چشمهایم مرا لو بدهد. عینک آفتابی و کوله...آماده ام برای یک روز دیگر.کوله...همیشه کوله ام را از دستم می گرفتی. نگران بودی این کوله سنگین آخرش کار دست کت و کولم بدهد. نیستی و کوله آخرش کار خودش را کرد. از کت و کول افتاده ام و قول داده ام هرگز کوله ام را به کس دیگری ندهم. قول داده ام و پای قولم ایستاده ام. من خودم را از تمام لبخندها و دستهای گرم دور می کنم. من قول داده ام و از هرچه آغوش باز است فراری ام.می ترسم کسی به جای خالی تو دست بزند و جز خالی بزرگتر چیزی برجا نگذارد. می ترسم دیگر نشود حتا با رنگ این خالی جدید را پوشاند. خالی شکسته ام پشت قاب دقیق رنگ شده امنتر است. کوله ام را به دوش می کشم. یادم می افتد که باید در راه بازگشت شیشه مسکنم را پر کنم
مریم
28 مرداد 89
آمریکا

رویا

2010-08-16T11:31:00.005-04:00

دیشب خواب تو را دیدم. همیشه همین وقتهاست که پیدایت می شود. می آیی و می مانی تا آن روز بیاید و برود. انگار باید از قبلتر بیایی که من هول نکنم. دیشب آمده بودی.من که یاد گرفته ام برای دل خودم هم که شده طرف دیگر تخت را خالی نگذارم وسط خوابیده بودم. نمی دانم کی خوابم برد یا اصلا نمیدانم خواب بودم یا بیدار. ناگهان کنارم بودی و به تارهای حالا یکدست مشکی موهایم نگاه می کردی.هول کردم و از جا پریدم. هزار بار به تو گفته بودم حق نداری حتا در خواب جاهایی به سراغم بیایی که در بیداری نیامده بودی. تو همچنان به موهای حالا کوتاه همه مشکی ام خیره مانده بودی. دستانم را روی شقیقه هایم گذاشتم. انگار نخواهم بگذارم ببینیشان. ببینی که دیگر ردی از تو روی موهایم نمانده. لبهایت به همان خنده کجی که همیشه دوست داشتم باز شد. گفتی : بذار ببینم. و دستت را روی دستم گذاشتی. دستت گرم بود و چنان واقعی که از وحشت از خواب پریدم. تو نبودی. خودم بودم و تخت خالی ام. هنوز گرمی انگشتانت را روی دستم حس می کردم. اتاق بوی عجیبی می داد. بوی فارنهایت*. یادم آمد که تابستان است. یادم آمد که همیشه همین وقتهاست که پیدایت می شود. آمده ای که چند وقتی بمانی . می دانم
مریم
25مرداد 89
آمریکا
پی نوشت: فارنهایت ادوکلن تابستانهایت بود. اودکلن مورد علاقه پدر

BACK AGAIN!

2010-08-11T08:47:00.004-04:00

برگشتم و دارم از تو اتاق خودم می نویسم باز. چمدونهام هنوز باز نشده بیرون اتاقم خوابیدن. تختم به هم ریخته از شب پیش مونده . یادم رفته بودن خوابیدن تو تخت خودت چه مزه ای میده. گرچه دلم برای تا صبح حرف زدنهام با زری تنگ میشه. گرچه می دونم زنگ صدای بچه ها تو گوشم می مونه. دیروز این افسر توی فرودگاه چندتا سوال ازم پرسید که چرا رفته بودی و کجا رفته بودی؟ وقتی سوالها رو جواب دادم با یه لبخندی پاسم رو داد دستم و گفت
Welcome back home!
از دیروز دارم به این جمله فکر می کنم و می بینم یه حس عجیبی به من میده.نه اینکه قند تو دلم آب کنه ها نه!عجیبیش مال اینه که دارم با خودم فکر می کنم که آیا اصلا می تونم همچین جمله ای بگم یا نه؟ و دیگه اینکه دائم با خودم فکر می کنم چرا اون افسره تو ایران این جمله رو بهم نگفت. دختر خاله هام ازم پرسیدن که چه حسی دارم؟ خوشحالم که برگشتم یا ناراحتم. راستش رو بخواید عجیبترین قسمتش اینه که اصلا هیچ حس عجیب و غریبی ندارم.وقتی داشتم می رفتم حس می کردم دارم می رم به وطنم و حالا که برگشتم می دونم که برگشتم به خونه ام.همین! یه چیز رو ولی خوب می دونم. اونم اینه که دوست دارم زود به زود برم ایران. اینو مطمئنم
مریم
20 مرداد89
آمریکا

یک روز بدون کافئین

2010-07-11T14:18:00.004-04:00

چمدونهام بسته و آماده با نیمتگ های صورتی جیغ کنار اتاقم خوابیدن
من مسافرم
امروز صبح که تختم رو درست می کردم با خودم فکرکردم فردا صبح که مرتبش کنم دیگه تا یه ماه همونجور دست نخورده می مونه
و کتابهام
و میزم
و لیوانی که همیشه توش چای و قهوه می خورم
...
آهااااای همه دوستان بچگی و بزرگیم
آدمایی که دوستتون دارم
خیابونهایی که ضرب قدمهامو دو ساله از یاد بردید
هوایی که دو سال از صدای من خالی بوده
من دارم میام
مریم
20تیر89
آمریکا
پی نوشت: نمی خواد بگی.پاک خل شدم رفت.اما نمی دونی دیوونگی خوب عالمی داره!!به جان تو!؟

LIVING WHITE!

2010-07-01T22:41:00.005-04:00

برای دو سال من ساکن اتاق قرمز بودم.برای توضیح بیشتر به دوستانی که یادداشتهای من رو در بلاگ 360 که خونه مجازی سابق من بود نخونده اند باید بگم که اتاقهای این خونه ای که ساکنش بودم هرکدوم یک رنگ دارن و من ساکن اتاق قرمز بودم.دیوارها و حتا روتختی اتاقم رنگ قرمز خورده بود و پنجره های اتاقم رو به کوچه باز میشد و همسایه پر صدای لبنانی روبرو که پارکینگش همیشه پر از ماشین های رنگ وارنگ بود. وقتی به خونه جدید اثبابکشی کردم اولین چیزی که به فکرم انداخت دیوارهای یکدست سفیدش بود. خیلی به رنگ کردنش فکر کردم حتا چند باری تو بخش رنگفروشی فروشگاهها قدم زدم و سمپل انتخاب کردم. در نهایت از گشتن دست کشیدم و به این نتیجه رسیدم که برای مدتی این رنگ سفید رو تجربه کنم و ببینم چه اثری روم داره. بلاخره بعد از خلاصی از یه افسردگی یک سال ونیمه به ضرب تغییر محل زندگیم فکر کردم تغییر رنگ و دعوت نور هم می تونه فکر خوبی باشه. برای کامل شدن تصویر جدید اتاقم یه ست رو تختی روشن با طرح ساده هم گرفتم و بلاخره برای اینکه دلم برای اون همه قرمز تنگ نشه دوتا قالیچه کوچیک ایرانی قرمز و یه پوستر از کارهای ونگوگ با رنگ قالب قرمز هم به اتاق اضافه کردم.گرچه هنوز دیوارهای اتاق خالیه و غیر از همون پوستر هنوز هیچکدوم از قابهامو به دیوار نزدم اما تصویر اتاق تقریبا کامله.به هر حال امروز نشسته بودم و کرکره های اتاق رو باز کرده بودم و پیپرم رو می نوشتم.یه لحظه دست کشیدم و خیره شدم به بیرون. پنجره های اتاق جدیدم رو به دریاچه باز میشه و خونه های کاشته شده میون چمن سبز. امروز از پنجره به بیرون نگاه می کردم . نور تمام اتاق رو روشن کرده بود. یه لحظه انگار تموم دنیای من خالی شد. انگار ماشین ذهنم خاموش شد و من یه خلسه عجیب رو تجربه کردم توی سکوت دنیای ذهن من فقط صدای سینه سرخ میومد که یه جایی میون شاخه های بید بیرون پنجره ام می خوند و بازی نور روی صورتم.حتا اگر نگید عقلم رو کامل از دست دادم باید بگم صدای آفتاب رو می شنیدم که روی صورتم می بارید.مدتها بود شاید بهتره بگم تقریبا از روزهای شاعرانه دبیرستانم تا به حال اینطور حس نکرده بودم.حس خوبی بود. اتاق سفیدم رو با پنجره های بزرگش دوست دارم حتا اگر مجبور باشم برای خواب بعد از طلوع آفتاب چشم بند روی چشمام بذارم(دارم کم کم بهش عادت می کنم.دیگه زیاد اذیتم نمی کنه)اتاق سفیدم رو دوست دارم و فکر می کنم زندگی تو رنگ سفید برام خوبه
مریم
11تیر89
آمریکا
پی نوشت:دو هفته دیگه در چنین روزی من تهرانم...تقریبا باورم نمیشه تا وقتی که پام به زمینش برسه و یه نفس عمیق از هوای پر دوده اش بکشم!خل شدم نمی خواد تو دیگه بهم بگی.خودم خیلی خوب می دونم

معجون مخلوط

2010-06-22T09:10:00.004-04:00

امروز صبح نیم ساعت تمام در به در به دنبال این کتاب لعنتی درسیم تموم خونه رو می گشتم. همین دیشب جلوی چشمم بود و با خودم گفتم فردا صبح ورش می دارم. ولی امروز صبح انگار آب شده بود رفته بود زیر زمین. دیدین بعضی وقتا وقتی دنبال چیزی می گردین پیداش نمی کنین و تا دست از جستجو بردارین یکهو جلو روتون ظاهر میشه!؟ حکایت خیلی از بخشهای زندگی هم همینطوره.یعنی چون زیاد دنبالش می گردیم به دستش نمیاریم. باید دست از جستجو برداریم و خودمون رو به دست موج بسپاریم.گاهی دست و پا زدن بی خود فقط خسته تر مون می کنه و شناگر خسته زودتر غرق میشه(این رو از منی که شنا بلد نیستم و از رفتن تو اسخر بدم میاد بشنوید!!!)خلاصه اینکه کتاب ما پیدا نشد و من یه جورایی مطمئنم که امروز ظهر که برگردم جلوی روم روی میزم بوده و چشم من خیلی راحت از روش رد شده بدون اینکه ببیندش! دیگه اینکه غیر از خورده ریزهای اتاقم تموم خونه جدید چیده شده و غذا هم خریداری شده که عبارته از نودل(یا همون سوپ رشته چینی) با طعم های مختلف که در 3 دقیقه تو ماکروویو آماده میشه و قوطی های سوپ که یکم بیشتر کار میبره و در 20 دقیقه آماده میشه! آمریکاست دیگه هه هه هه! اینجا همه چیز رو تو قوطی بهت می فروشن . حتا انواع و اقسام نونها و شیرینی ها رو (خمیر قالب زده رو تو قوطی می چپونن و تو فقط با چیدنش تو سینی و پختنش تو فر می تونی با بهترین شیرینی پزها رقابت کنی. تازه از باز کردن قوطی تا در آوردن شیرینی ها از توی فر همش20دقیقه وقت میبره!!) هر وقت از این شیرینی ها درست می کنم یاد زری می افتم و روزهای شیرینی پزی قبل از نوروزمون. یه روز کامل وقت می برد تا شیرینی های عید رو درست کنیم و از دست و پا می افتادیم.ه دیگه اینکه دارم کم کم وسایل سفرم رو جمع می کنم. دیگه چیزی نمونده
مریم
اول تیر هشتاد ونه
همچنان آمریکا
پی نوشت: همچنان کتابم رو پیدا نکردم.فکر کنم دیگه جدی جدی گم شده

Maryam Vs Her Old World

2010-06-14T09:41:00.002-04:00

چند روزیه(اگر بخوام دقیق بگم میشه از وقتی که پست قبلی رو نوشتم) که دارم به این سفرم به ایران فکر می کنم و تصویر قدیمی و جدید خودم.زندگی من قبل از مهاجرت خیلی متفاوت بود و البته خودم هم خیلی متفاوت بودم. گاهی حتا فکر های ساده امروزم اونهایی که من رو از قبل می شناختن شگفت زده می کنه. یاد گرفته بودم همیشه مدارا کنم و البته هرکاری که خانواده ام و جامعه ام ازم انتظار داشت انجام بدم. از وقتی اومدم اینجا زندگی من تغییر کرد. جامعه اینجا ازت انتظار زیادی نداره در نتیجه راحتتر می تونی خودت باشی و البته در مورد من می تونستم خودم رو کشف کنم. خیلی ها برای آزادی می جنگن اما حقیقت اینه که اگر به زندگی در جامعه آزاد عادت نداشته باشی زندگی کردن تو چنین جامعه ای نه تنها سخت و دردناک میشه بلکه حتا خطرناکه.آزادی ناگهانی دو راه رو پیش روت میذاره . یا افسارت از دستت در میره به این معنی که همه چیز رو میبازی و در چنین شرایطی تمام آینده ات رو به باد میدی و یا کاملا برعکس در خودت فرو میری و تنها تر میشی و افسردگی گرفتارت می کنه.من راه دوم رو تجربه کردم.برای بیشتر از یک سال با افسردگی درگیر بودم.حسی بدتر از افسردگی نیست. وقتی حتا برای از خواب بیدار شدن باید به دنبال دلیل بگردی. وقتی نه تنها روحت مریضه بلکه جسمت هم کم میاره و تو به هزار و یه جور مریضی دچار میشی.بدتر از همه اینه که بدونی مریضی و بدونی که کاری ازت بر نمیاد به جز اینکه با تمام توانت دست و پا بزنی و از غرق شدن خودت جلوگیری کنی. کسی که از یه همچین نبردی سالم بیرون میاد دیگه اون آدم قدیم نیست.بخشی از احساسات آدم از چنین نبردی جون سالم به در نمیبره. بخش از خودت رو برای همیشه از دست میدی من جون سالم بدر بردم و با نه چندان فاصله زمانی دارم به ایران میام.خاکی که دوست دارم والبته جامعه ای که مقصر این یک سال و نیم رنج من میدونم. اینبار نه تنها لباسهام فرق داره بلکه خودم و نوع برخوردم هم فرق کرده. وقتی شنیدم خانواده ای که من ازشون متنفرم و همیشه از طرف اونها مورد قضاوت قرار گرفتم قراره بیان فرودگاه استقبال با خودم یه قرار گذاشتم. این سفر بخاطر خوش آیند کسی مدارا نمی کنم. اگر از کسی بدم میاد بدم میاد. اگر کسی درشت بهم بگه درشت بارش می کنم و به هیچکس اجازه نمیدم درباره ظاهرم و رفتارم قضاوت کنه من همینم که هستم و کسی رو مجبور نکردم که دوستم داشته باشه
مریم
24خرداد89
آمریکا
پی نوشت: از امروز کمتر از یک ماه به اومدن من مونده. کمتر از یه ماه

نه همین لباس زیبا

2010-06-10T14:10:00.003-04:00

از 11 سالگی چادری بودم. گرچه شاید تو تقسیم بندی های اجتماعی زیاد چادری محسوب نمی شدم. یا حداقل یه چادری سنتی محسوب نمی شدم. تجربه من تو جامعه ای که آزادی برای انتخاب پوشش وجود نداشت من رو هنوز هم که هنوزه می ترسونه. نفرت دو طرفه ای که یه عده بین دو قشر بی حجاب و با حجاب بوجود آورده بودن دامن من رو که تقریبا جزو هیچ کدوم از این دو دسته نبودم گرفت. بعضی از چادری های اطرافم با نفرت به دخترهایی نگاه می کردند که پوششون از نظر اونها مناسب نبود. بعضی از این آدمها چنان متعصب بودن که حتا من هم که چادری بودم برای رفتن به خونه شون باید لباس بیشتر و با رنگ تیره تری می پوشیدم.روسری ای که سرم می کردم باید بزرگتر می بود و البته فکر کردن به آرایش هم مسخره به نظر می رسید! من در چشم اونها بخاطر موسیقی ای که گوش می دادم و فیلمهایی که میدیدم و کتابهایی که می خوندم یه چپی روشنفکر منحرف بودم. یه دختر امروزی که زیاد چیزی از اعتقادش نمونده!! طرف دوم رو بیشتر تو دوران دانشگاه تجربه کردم. دوستانم می دونن که من تقریبا به همه چیز حساسیت پوستی دارم و تو هوای دوده گرفته تهران این حالت تشدید هم می شد. در نتیجه همیشه دستکش نخی داشتم.حالا شاید این دستکش زیاد مهم به نظر نیاد اما اگر اون رو به چادر اضافه کنی چندان معجون خوبی به دست نمیده. قیافه من تو دوران دانشگاه خیلی شبیه این دختر بسیجیا بود! همین قیافه باعث میشد که اون طرف ماجرا رو ببینم. نگاههای پر نفرت مردم تو اتوبوس.حتا کناره گرفتنشون از من. یا در برخی موارد متلکهاشون تجربه هر روزه من بود. زندگی کردن تو چنین شرایطی برای کسی که ذاتش متفاوت با ظاهرشه سخته. مطمئنم اون دختر متعصب چادری با آمادگی برای چنین برخوردی از خونه اش بیرون میاد. اما من آماده نبودم. من نمی خواستم بجنگم. من نمی خواستم وقتی کنار یه دختر بی حجاب تو اتوبوس می شینم خودش رو جمع کنه و نا خود آگاه مقنعه اش رو جلو بکشه.من نمی خواستم اون پسر ریشوی چفیه به گردن خواهر صدام کنه!من خواهر هیچکدوم نبودم.من مذهبم رو برای خودم می خواستم. فقط برای خودم.دوستان من همه از همون دسته بی حجابا بودن. بین تمام دوستان من فقط دو تا چادری بود.من تمام عمرم رو تلاش کرده بودم تا تصویر دیگه ای از چادر بسازم. اینکه فقط یه لباسه مثل هر لباس دیگه ای. اینکه همونقدر که پوشیدنش ربطی به بهشت رفتن نداره نپوشیدنش هم ربطی به جهنم رفتن نداره.بارها آرزو کردم که روزی بیاد که من و دوستام بتونیم تو آزادی کامل بیرون بریم و هرکدوم خودمون انتخاب کرده باشیم که چی و چقدر لباس بپوشیم. امروز متن آرزو درباره تجربه شخصیش پشتم رو لرزوند. وحشت کردم از روزی که اوضاع برعکس بشه. یعنی روزی بیاد که قدرت دست کسایی باشه که الان بی حجاب محسوب میشن. می ترسم این نفرتی که این قوم تو دل مردم کاشتن بدجور به ثمر برسه. می ترسم از اون روز خیلی می ترسم
مریم
20خرداد89
آمریکا

Days go by

2010-06-03T23:58:00.003-04:00

گاهی که دلم برای خودم تنگ میشه تو تنهایی خودم جشن میگیرم.برای خودم بلند بلند آواز می خونم تازگی ها رقصیدن هم به این روتین اضافه شده.البته رقصیدن که چه عرض کنم بیشتر ورجه ورجه است!آخه آدم تو تنهایی خودش دل و دماغ قر دادن که نداره.فوق فوقش ورجه ورجه کنه.این روزها زیادی آمریکایی شدم و موسیقی کانتری گوش میدم.ترانه های ساده این سبک رو دوست دارم. من و یاد موسیقی محلی خودمون می ندازه.این اون چیزیه که این چند روزه گوش میدم و باهاش ورجه ورجه می کنم.اسمش رو گذاشتم موسیقی اسبابکشی
مریم
14خرداد88
آمریکا

چه خوب که نیستی

2010-05-29T09:10:00.007-04:00

تازه بعد از چند روزی که لینک ورژن جدید ممد نبودی ببینی رو تو فیسبوک می دیدم روش کلیک کردم که ببینم این ورژن جدید چیه.برای کسایی که اهل جنوب تب کرده نیستن و تا بحال اونجا رو ندیدن شاید حس من قابل درک نباشه. باید اهل اونجا باشی و یا حد اقل یه تابستون رو اونجا گذرونده باشی تا من رو بفهمی(آره یه تابستون!باید موج گرما رو تو هوا ببینی. باید بفهمی خرما پزون که میگن یعنی چی. شرجی یعنی چی). من شاید بزرگ شده تهران باشم. اما به زادگاهم و به مردم زادگاهم وابسته ام.دردهاشون رو می فهمم.تا وقتی ایران بودم بیشتر تابستون هامو اونجا گذروندم. می دونم وقتی می گن آب نیست یعنی چی. وقتی می گن باد خاک میاد یعنی چی(چون دولت خدمتگذار صرفه جویی رو از جنوب شروع کرده و سهمش رو به کشور های حاشیه خلیج فارس پرداخت نکرده تا اونا ماسه ها رو تثبیت کنن و بادهایی که از روی سرزمینهاشون می گذره با خودش خاک نیاره) می دونم وقتی می گن یه دونه سینمای درست و حسابی یا سالن ورزشی درست وحسابی تو شهر نیست یعنی چی. وقتی میگن شهرهای جنگ زده هنوز بعد از دو دهه بازسازی نشدن یعنی چی(بیشتر پروژه های عمرانی شهرهای خوزستان که در زمان دولتهای قبلی به تثبیت رسیده بود یا اصلا به بخش اجرا نرسید و یا در دولت فعلی متوقف شد) اینا رو می دونم چون با چشمهای خودم دیدم.اهواز . آبادان.خرمشهر که بیشترین آسیبها رو دیدن و بیشترین کشته ها رو در زمان جنگ دادن هنوز نتونستن بعد از این همه سال روی پای خودشون بایستن. هنوز حتا معلمهای دبیرستانهای خوب "معلم پروازی" اند. یعنی معلمی که ساکن شهر نیست و فقط برای ساعات تدریسش از شهردیگه(تهران در بیشتر موارد) پرواز می کنه و میاد والبته دبیرستان هزینه این پرواز ها رو پرداخت می کنه(می تونین تصور کنین شهریه چنین دبیرستانی چقدره!؟)این به این معناست که شرایط زندگی اونقدر نامناسبه که دبیر حاضر نیست ساکن شهر بمونه و ترجیح میده با وجود نا امنی پرواز !!! همچنان معلم پروازی بمونه.ایناست که باعث میشه ممد نبودی اشک به چشم من بیاره. چون ذهن من در ادامه اون شعر تکرار می کنه خوب شد که نیستی. خوب شد که نیستی که این روزها رو ببینی.ورژن جدید بد نبود. بد نبود چون توهینی به کشته ها توش نبود.باید خرمشهر رو ببینین تا بفهمین وقتی یه مرد با گروه کوچکش تا لحظه آخر می ایسته تا برای شهرش بجنگه(بدون هیچ شعاری . اونا فقط برای بازپسگیری خونه هاشون می جنگیدن.پی فتح هیچ کشور خارجی نبودن و آرمانهای فلسطین آزاد و هر مزخرف دیگه ای هم نداشتن!فقط خونه شون رو شهرشون رو می خواستن پس بگیرن و کشته شدن)این مرد قابل احترامه. من برای چنین مردی تمام قد می ایستم و ادای احترام می کنم. من برای یاد و خاطره چنین مردی احترام قائلم و دلم نمی خواد کسی اونا رو به این نون به نرخ روز خور هایی که روی صندلیشون لم دادن و ادعای مردمی بودن می کنن ربط بده. حساب اونها که مردانه رفتن از اینها جداست
مریم
هشتم خرداد هشتاد و نه
آمریکا
پی نوشت:تصویر نخلهای بی سر معروف خرمشهره. درخت نخل با از دست دادن قسمت سبز و درواقع سرش توان رشد و حیاتش رو از دست میده و درواقع می میره.ایستاده میمیره.مثل مردان شهرش
پی نوشت تکمیلی:آزادی خرمشهر رو در برق چشمهای پدر بیاد میارم. وقتی برام از اولین نمازش در مسجد جامع خرمشهر بعد از آزادی میگه و از پرچمی که بلاخره بالای گنبد به اهتزاز در اومده بود. درغم چشمهاش وقتی از خیابونهای ویران شهر میگه و بلاخره از خونه ش که دیگه چیزی ازش نمونده بود

masochism

2010-05-28T15:05:00.003-04:00

این روزها که خودم رو تا حد نهایت زیر فشار گذاشتم تا هرچه سریعتر جابجا بشم. شبها میون دردی که تمام بدنم رو میگیره به خلسه عجیب میرم. انگار ذهنم برای فرار از درد راه تازه ای پیدا کرده. من رو میبره به گوشه هایی که تا به حال نرفتم و چیزایی می بینم و لمس می کنم که تا به حا ندیدم و لمس نکردم. تجربه جالبیه البته اگر جون سالم ازش به در ببرم.از اونجایی که دنیای من این روزها کاملا بهم ریخته و آشفته است(اتاق قدیمم به هم ریخته چون دارم وسایلش رو بیرون می برم و خونه جدید به هم ریخته چون وسایل جدید رو هنوز نچیدم) این فرار از جسم رو دوست دارم. گرچه با درد همراهه .از طرفی دارم آماده میشم که ترم تابستونم رو از همین سه شنبه شروع کنم. برنامه کاریم عوض میشه و مهمتر از همه دارم آماده می شم که بیام ایران.تمام این آشفتگی باعث میشه درد رو دوست داشته باشم.دیشب با خودم فکر می کردم همه زندگی ما همینطوره. ما برای پوشوندن آشفتگی ها و دردهای بزرگمون به دردهای کوچیکتر پناه می بریم.درد رو با درد می پوشونیم. آشفتگی رو با آشفتگی.ما آدما موجودات عجیبی هستیم. خیلی عجیب
مریم
هفتم خرداد هشتاد و نه
آمریکا
پی نوشت: نگو برو دوتا قرص مسکن بخور خوب میشی!من زیاد میانه خوبی با مسکن ها و آرام بخشها ندارم با این حال امروز سه تا مسکن خوردم تا بتونم بشینم و تایپ کنم!!ه

Bright Star

2010-05-19T14:56:00.005-04:00

I just finished watching "Bright Star" movie
It was about John Keats life and death
The movie is so richly and beautifully sad
It's like Keats poems itself
soft and dreamy and leaves the bitterness of love on your tongue.

“I have been astonished that men could die martyrs for religion - I have shuddered at it. I shudder no more - I could be martyred for my religion - Love is my religion - I could die for that”.
John Keats

Maryam

5.19.2010

Germantown MD

P.S. It was a peaceful movie day after all those crazy days of finals

زمانی برای بودن

2010-05-18T10:55:00.006-04:00

زندگی رسم عجیبیه. ما رو از هزار پیچ و خم رد می کنه و توی متن خودش عوضمون می کنه.من مریم دوسال پیش نیستم.همونطور که تو دختر بچه دو سال پیش نیستی. آره من درست زمانی رفتم که فهمیدم چقدر می تونستیم به هم نزدیک بشیم. چیزی که خیلی ها رو به تعجب میندازه. حتا خودم تا مدتها در شگفت بودم از این نزدیکی.آره اسمولی(خودت رو بکشی پنجاه سالت هم که بشه برای من همون اسمولی باقی می مونی!) من زمان عجیبی رفتم. اون سفر آخربرای اولین بار با هم حرف زدیم. نه اینکه قبل از اون همدیگه رو ندیده باشیم و حرف نزده باشیم ها!نه! تو خودت می دونی چی میگم. منظورم حرف زدن واقعیه.تو که یکم قد کشیده بودی و دیگه بچه نمیشد حسابت کرد برای اولین بار سعی کردی خودت رو قاطی دنیای ما آدم بزرگها بکنی.قاطی دنیای ماهایی که تا اونموقه فقط سه تا بودیم.سه تفنگدار بودیم.از ترک کردن همه ناراحت شدم چون اونایی که می شناختم از دست می دادم اما از ازدست دادن تو ناراحت بودم چون کسی رو که می تونستم بشناسم از دست میدادم.زندگی رسم عجیبیه.ما دوتا بیشتر از اونی که تو بدونی به هم شبیهیم. مثل دو شاخه تر از تن یک درخت.با یه ریشه اما به دو شکل.شبیه اما منحصر به فرد.تو آینه درون منی.تو فریاد می زنی من سکوت می کنم.تو طوفان درست می کنی من می نویسم.شاید برای همین خوشحال شدم از اینکه دیدم داری می نویسی.این حس عجیبیه. فاصله ما اونقدر نیست که حس مادرانه بهت داشته باشم.اما با اینحال تو خواهرکوچولوی منی.قد کشیدنت رو دیدم.از نوزادی تا روز اول مدرسه تا هزار و یه اتفاق دیگه که شاید بخشی ازش نبودم اما اثرش رو تو چهره ات و توی آینه رفتارت می دیدم.آره خواهر کوچولوی من. هنوز اینطور خطابت می کنم چون راه زیادی داری تا خانوم بشی.خانومی که کامله.اما این رو می دونم که اونقدر بزرگ شدی که بشه باهات حرف زد. و جدی هم حرف زد.می دونم اینبار که ببینمت جمع سه تایی قدیم ما سه تفنگدار عضو جدید می پذیره. می دونم که تو جزو اعضای جدیدی و امیدوارم که این عضویت بهت تو خانومتر شدن کمک کنه.
می دونی که دوست دارم حتی اگر به زبون نیارم.
می دونم بازم که ببینمت سر به سرم میذاری و من جیغ می زنم مگه مرض داری بچه!ه
و می دونی که می دونم تو این جیغ زدنم رو دوست داری
می بینمت
خیلی زود
دختر ششمی
مریم
28 اردیبشت89
آمریکا
پی نوشت خصوصی:تازه ایمیلت رو خوندم عزیزم.من جی میلم رو چک نمی کنم.نوشته ات رو دوست داشتم.منتظر دیدنتم و منتظر نوشته های تازه ات
پی نوشت عمومی: برای خواهر کوچکم اسما

Fairy Dust

2010-05-15T20:00:00.008-04:00

گاهی اتفاقهای کوچیک ضربان قلبمون رو بالا می بره. شاید همون موقه نه ولی معمولا یه مدت بعد به خاطر میاریم که اون اتفاق کوچیک یه خاطره بزرگ رو در دل خودش حفظ کرده. خاطره ای که نفسمون رو می بره و ضربان قلبمون رو بالا می بره. برای من جمعه شب یکی از همون لحظه ها رو در خودش داشت.یک لبخند ساده و شادی من از اینکه اون ایرانیه از یادش برد که چی می خواست بگه. تته پته و نگاه گیجش نفسم رو برید و ضربان قلبم بالا رفت. یکی از همون لحظه ها که اگر شخصیت کارتونی بودم باید با صورت کبود نقاشی می شدم.امروز صبح که توی راه امتحان به این مسئله عجیب فکر می کردم یه تصویر توی ذهنم زنده شد و فهمیدم. یه ظهر پاییزی بعد از یه تابستون طولانی و بی خبر. من نشسته روی نیمکت اون کنارم خم شده تا کمر به طرفم با یه بهانه کوچیک توی دستاش(یه نوشته تابستونی از من) با صدایی که دوست داشتم و هنوز دارم (وهرجا که به گوشم می خوره خشکم میزنه و به دنبال منبع صدا می گردم!)درباره جلوگیری از تکرار شعر شاعران دیگه به زبان جدید حرف می زد. اما من فقط صداشو می شنیدم و نه حرفهاشو. من فقط نور باریده از میون شاخه های چنار رو می دیدم که لای موهاش می چرخید و تارهای نقره ایش رو نشون می داد.یه لحظه مثل دختر بچه ها فکر کردم این برق مو عینهو این گرد پری های تو کارتون های دیزنی می مونه و خندیدم.من خندیدم و اون ساکت شد و از یادش رفت داشت درباره چی حرف میزد. یادش رفت و با دهن باز و نگاه گیج به صورتم خیره شد.من ساکت شدم. اونقدر ساکت که صدای ضربان تند قلبم رو می شنیدم. حالا از اون موقه ها خیلی می گذره اما این بازگشت خاطره برام خیلی جالب و غریب بود گاهی بدن و حافظه ناخود آگاهمون من رو شگفت زده می کنه. گاهی فکر می کنی ازیاد بردی اما درواقع هیچی از یادت نرفته و فقط ذهن اون خاطره رو به گوشه های تاریکش فرستاده
مریم
26اردیبهشت89
آمریکا
پی نوشت: اینو نمی خواستم بنویسم. اما نوشتم. چرا!؟ راستش نمی دونم. شاید واسه اینه که نوشتن اینجا مثل حرف زدن با خودم می مونه

270-S Washington DC

2010-04-30T11:29:00.003-04:00

از پیچ ورودی اتوبان270 که گذشتم نور آفتاب روی صورتم افتاد.قاب شده میان سبزی بلند. رقصان بود و سبک و در سرمای صبح عجب گرم بود و دوست داشتنی. یادت می آید که گفته بودی هیچ چیز من به آدمیزاد نرفته. خوب! راست گفته بودی. آفتاب که بر تنم نشست برای یک آن حس کردم که زنده ام و بعد...بعد دلم شکست و تا خود کالج پارک دلم تیر می کشید و چشمهام از اشک خیس بود. این همه زندگی اینجا برای من نفس گیر می شود گاهی.گاهی دلم هوای سنگین می خواد. گاهی دلم آسمان دودی می خواهد.دلم می خواهد از کنار دیوارهایی رد شوم که رویش کسی به یادگار نوشته باشد :"این نیز بگذرد!" شاید آن وقت ایمان بیاورم
مریم
10اردیبهشت89
آمریکا

روزنه

2010-04-22T11:53:00.003-04:00

دورم از روشنی مات زمین
یا که انبوه تن آدمها
بسته در روزنه تنگ وجودی تاریک
هستی پاک تو را می پایم
من پر از زنجیرم
من پر از امایم
و تو را
-قاصدک کوچک صبح
من تورا می پایم
از میان درز دردی سرکش
هر دمش تلخ نیشی به درون
من تو را می پایم
نیش تیزم به جگر ساییده
چشم ماتم به تنت تابیده
من تو را می پایم
که رهایی و سپید
و نگاهت خالی از هر زخمی
در پی روشنی شاپرکی می رقصد
و لب شرمینت همچو رویای خوش نیمه ی روز
نم نمک می خندد
من تو را می پایم
و درون تلخم زنده از دیدن تو است
جان تاریک و تن بی تابم
دمی آرام ز تو می گیرد
دیده ی خاموشم روشن از خنده تو است
در پی هستی خویش
من تو را
(که رهایی و سپید
و نگاهت خالی از زخم من است)
من تو را می پایم
مریم
دوم اردیبهشت هشتاد و نه
آمریکا
پی نوشت:نشسته بودم که پیپر ادبیاتم را بنویسم که آمد.گاهی نوشتن دست خودم نیست.گاهی کلمات چه بخواهم و چه نخواهم راه خودشان را پیدا می کنند

خانه

2010-04-19T12:41:00.005-04:00

من ترانه می خوانم و به تو فکر می کنم و چشمان ابری ات
من ترانه می خوانم و چمدانم را پر از گلهای نرگس کرده ام
من ترانه می خوانم و تو نیستی
من ترانه می خوانم و برای تو که نیستی سوغاتی می خرم
آن روز که بازگردم نیز ترانه خواهم خواند
و به دیدارت خواهم آمد
به خانه ات که نمی دانم کجاست
ترانه می خوانم و به هرگوشه که نگاه می کنم تو را می بینم
توای که نشسته ای و به چشمهای شوق زده ام خیره مانده ای
توای که نشسته ای و به ترانه هایم گوش سپرده ای
توای که لبخند سپیدت را
همان که دوست داشتم- مثل یک کادو خوش آمد روی صورتت جا داده ای
من ترانه می خوانم
چمدان می بندم
سوغات می خرم
می آیم
و تو را همه جا می بینم
من می آیم و خانه تو
خانه من
شش گوشه وطن عزیز من است
مریم
سی ام فروردین هشتاد و نه
آمریکا
پی نوشت:بی تاب آمدنم. باور می کنی؟

خالی بزرگ

2010-04-13T10:38:00.004-04:00

نه به دنبال هیجانم و نه به دنبال حیرت...تنها در پی خودمم.این جستجو است که آواره ام کرده .آواره دنیا. آواره خودم.امیدم...نمی دانم امیدی هست یا نه.گاهی هیچ چیز نیست جز یک خالی بزرگ.مثل اتاق تازه رنگ کرده خالی.گاهی حتا بوی رنگش را حس می کنم. تا ته حلقم را می سوزاند.فرو می دهمش همراه هزار چیز مانده معلق میان حلقم (حرفهای نزده.دادهای نکشیده.مویه های نکرده...) خشک می شود و همانجا یک گوشه ای می ماند.مثل یک مجسمه آبستره.بعد گیجی می آید.می آید و من به یاد هیجده سالگی ام می افتم.سال سرگیجه های طولانی و سال فشار 6روی5. سال هزار سال...یادم می آید نیمه های شب به خود می آمدم که بیدارم هنوز و به خالی سیاه دیوار چشم دوخته ام.قلبم به دیوارهای سینه ام چنان می کوبید که بیم این داشتم که از جا بکند(گاهی فکر می کنم کاش می کند!)میان گیجی شناور بودم. می نشستم. به در اتاق خیره می شدم و حجم عجیب اشیاع را می پاییدم. در تلاش برای به حرکت درآوردن جسم کرخت و کوفته ام صدای آمدنش را می شنیدم.اول یک صدای بم ممتد بود.مثل اینکه چیزی ذهنم را می بلعید.بعد کم کم صدا زیر می شد و با خودش ضربان قلبم را بالا می برد.دیگر اینجا بود.منتظر می نشستم که بیاید.بی تقلا و در سکوت.صدا که سوت می شد سیاهی بلاخره مرا می بلعید.چشمهایم سیاهی می رفت.حس عجیبی بود . سنگین و لخت با دستهایی که به هرچه توانسته بود چنگ زده بود می نشستم تا رد شود.در همان لحظه اما یک رهایی عجیب.زیر پوستم می جنبید.خودش را به پوسته تنم می کشید . مورمورم می شد . من این حس را دوست داشتم.از میان تمام خاطرات آن سال تنها گاهی دلم برای آن حس تنگ می شود. برای آن سیاهی ناشناس که مرا تنها برای لحظه ای ببلعد و من خالی باشم.یا اصلا نباشم!! این شبها بازهم گاهی به خودم می آیم که روی لبه تخت نشسته ام و فکر می کنم. خبری از سرگیجه نیست اما کرختی و کوفتگی هست. من می ترسم. من گاهی از خودم می ترسم.از خودم که گاهی نمی شناسمش. از خودم که گاهی هست و گاهی اصلا نیست و نمی دانم کجاست. از اینکه نمی دانم کجاست می ترسم. از خودم که گاهی خیلی راحت از کنار رنج و عذاب دیگران می گذرد و گاهی به شکستن شاخه ای نمی خوابد می ترسم. می ترسم یک روز که بیدار می شوم و خودم را در آینه می پایم دیگر خودم نباشم و می ترسم که روزی بیاید که دیگر ندانم که خودم نیستم
مریم
بیست و چهار فروردین هشتاد و نه
آمریکا

I have no idea what I am talking about!!

2010-04-05T06:42:00.004-04:00

I don't feel like writing...But that's not a problem. I'm afraid one day I'll be not feeling like living.That would be a problem...don't you think!!?
Maryam
16.1.1389

Big Fish

2010-03-25T10:54:00.005-04:00

حالا گیرم هزار و یک کار کردی
که چی!؟
...
گاهی وقتا این سوال بدجوری روح من رو می خوره.یه موج از بیهودگی که هرچی ساختی رو در خودش می بلعه و با خودش می بره.تو می مونی و یه سرزمین ویرون شده که باید از نو بسازیش.تا طوفان و موج بعدی کی بیاد و کی دوباره ساخته هات رو دوباره در خودش فرو بده. یاد گرفتم تو اینجور مواقع خودم رو دلداری بدم.گرچه این روزها دیگه اعتقادی به دلداری دادن ندارم.مصیبت که اومد بشین و تا تهش رو فروبده.این شجاعانه تر به نظر می رسه اما راستش رو بخواید به نظر من راحتتره.فرو دادن مصیبت خیلی وقتا از پوشوندنش و دلداری دادن راحتتره.دلداری بیشتر شبیه چسب زخمیه که رو زخم شمشیر بذاری.نه دردی ازت دوا می کنه و نه حتا کامل می پوشوندش.فقط دلخوش کنکه.واااای! که من چقدر از این دلخوش کنک ها بدم میاد.احساس حماقت می کنم.از این جمله کلیشه ای همه چیز درست میشه هم بدم میاد.نه اینکه اعتقادی به درست شدن نداشته باشم ها...نه! اتفاقا خیلی وقتها اعتقاد دارم که بلاخره یه روزی یه جوری اوضاع درست میشه.اما تکرار این جمله رو دوست ندارم.انگار همین یه جمله اصل درست شدن رو زیر سوال میبره.انگار با تکرارش این شک در من ایجاد میشه که نکنه درست شدنی درکار نباشه و اینو فقط واسه دلخوشکنک من میگن!!!؟
حالا فکر نکنین من که اینجا نشستم و این اراجیف رو نوشتم فقط دوست دارم حال شماها رو که از هوای بهاری لذت می برین بگیرم.نه!گرچه چرا دروغ!؟ اگر خیلی بهتون خوش میگذره تو تعطیلات من خیلی هم بهتون حسودیم میشه و اگر مسافرت بهاری رفتین بازم بیشتر بهتون حسودیم میشه. البته اینم بگم که من زیادم از طرفدارای بهار نیستم. به نظرم زیادی شلوغش می کنه.چنان خودش رو رنگ می کنه که گولت میزنه.بهت دروغ میگه.خیال می کنی دنیا همیشه همینطوریه.یادت میره پاییزی هست زمستونی هست.یادت میره مرگ همین دور و براست و داره پرسه میزنه.مستت می کنه.بی هوش و مدهوشت می کنه.من از مستی و مدهوشی بدم میاد.بیداری و روراستی رو بیشتر می پسندم
همین
مریم
پنجم فروردین هشتاد و نه
آمریکا
پی نوشت:آرزو که نیست بلاگ آپ کنه دلم میگیره
پی نوشت دوم:دلم می خواد فیلم ببینم.یه فیلم خوب تو مایه های
Big Fish
پیشنهاد؟
پی نوشت سوم:نه حس شعرم میاد و نه حس داستان نوشتن.گاهی وحشت می کنم از مرگ ادبی

برای بهاری که بوی بهار نمی دهد

2010-03-17T01:05:00.002-04:00

خودم رو گول می زنم.به خودم میگم اگر خیلی بهار بهار کنم این ورد به هستی بدل میشه و بلاخره بهارو حس می کنم.چه فایده!؟
خسته ام و سنگین.عادت ندارم از دلتنگی هام بگم.نه دلتنگی های شاعرانه و نه دلتنگی های سیاسی.از دلتنگی های خودم.دلتنگی های دختر بیست و پنج ساله ای که سی و پنج ساله حس می کنه.شاید هم بیشتر.از دلتنگی های یه غربت نشین که دلش حتا برای جوب های لجن بسته شهرش هم تنگ شده.از دلتنگی های کسی که روزها و روزها رو تنها می گذرونه.تنها میشینه.تنها پا میشه.تنها تو غذاخوری دانشگاه میشینه و این تنهایی براش تکرار میشه.از دلتنگی های کسی که حتا وقت نداره دوست پیدا کنه.دلتنگی های نویسنده ای که از بس آدمیزاد دیده و آدم ندیده قلمش خشک شده و یه بغض تلخ و سوزان تو گلوش نشسته. از دلتنگی های آدمی که حق نداره ببره چون راهی که اومده یه طرفه است و راه برگشتی نیست.از دلتنگی های کسی که از ترس شکستن اونقدر خودش رو گرفته که دیگه حالا نمیتونه خشن نباشه.کسی که از بس دستهاش از گرمی دست دیگری خالی مونده حالا به هر لمسی از جا می پره و وحشت می کنه.دلتنگی های کسی که بس که گریه اش رو خورده حالا که گریه می کنه سیل میاد.از دلتنگی های کسی که بسکه غمگین بوده کم کم یادش رفته اصلا این حس چیه!...و حالا هرکس ازش می پرسه چرا غمگینی؟ با تعجب می پرسه:من!؟غمگین!؟و یادش میره که چشمهاش دروغ نمی گن.
نه! من عادت ندارم از دلتنگی هام بگم...حالا هم این بساطو جمع می کنم ...اصلا ولش کن.نوروزت مبارک باشه عزیز!ه
مریم
بیست و ششم اسفند هشتاد و هشت
آمریکا
پی نوشت:ندارد!ه

بهارم

2010-03-14T21:36:00.004-04:00

گیسوانم به سر انگشت نگاه تو پریشان شد

ترانه شدم

بر سر هر کوی روان

جوانه شدم

بر سر هر شاخه دمان

دشت به دشت
گشتم و نسیم
موهای پریشانم را نواخت
عطر تو
پیچید
...
بهارم نامیدند

مریم

بیست و چهارم اسفند هشتاد و هشت

آمریکا

بی وتن یا برای وطن!؟

2010-03-02T00:25:00.004-05:00

مثلا قرار بر این بوده که در این بلاگ فقط متنهای ادبی آپ کنم اما خوب گاهی نمیشه.گاهی چیزی آزارم میده و مجبورم می کنه که مطلبی رو آپ کنم. یک سال پیش تنی چند از دوستان پافشاری داشتن که حالا که من دور از وطنم و هوای غربت دارم کتاب بی وتن امیر خوانی رو بخونم.من از این آدم من او رو خونده بودم که به عنوان یک رمان عاشقانه دوستش داشتم. خلاصه اینکه سفارشات داده شد و زری جون کتاب رو خرید و به دست مادر فرستاد و بنده گذاشتمش تو کتابخونه ام!...تا اینکه دو روز پیش برش داشتم و 10صفحه اش رو خوندم.البته فکر کنم بیشتر از همون 10 صفحه هم نخونم.مگر اینکه از بی کتابی بخوام بمیرم!!!بگذریم از لحن کلیشه ای نویسنده درباره ایرانیان مقیم خارج(اسم .توصیفات و غیره)لحنش من رو بدجوری یاد یکی از آشناها انداخت که در یک کلام بسیجیه!و کاملا پیداست که آبمون تو یه جوب نمیره.در صفحه 8 و9 کتاب به متنی رسیدم که هم من رو تو فکر برد و هم آنچنان بوی صدا و سیما میداد که باعث شد کتاب رو محکم ببندم و چند عدد فحش خوشگل هم نثار نویسنده کنم(بله اشتباه نفرمایین من فحش هم بلدم بدم!)حالا اینکه نویسنده چی گفته بود:
آقای نویسنده در توضیح اینکه جی اف کی یعنی فرودگاه کندی نیویورک و نه خود شخص کندی به جمله معروفی از کندی اشاره کرد که به نظر ایشون این جمله استحماری!!!است و کندی از سر شکم سیری همچین چیزی رو خطاب به جوانان بی خانمان!!! آمریکایی گفته.کندی گفته بود نپرسید وطن برای شما چه کرده بلکه از خودتون بپرسید شما چکار برای وطن کردید*.بله!!!ه
من این جمله رو به شدت دوست دارم و دلیل پیشرفت آمریکا رو پس از دوران سخت رکود اقتصادی همین جمله می دونم.این مردمی که نویسنده کتاب خیلی راحت بد و بیراه بارشون می کنه اگر هزار عیب و علت داشته باشن یه حسن دارن که به همه عیبهاشون می ارزه.اونم اینه که هیچوقت از مملکتشون طلبکار نیستن.بلکه برعکس همیشه به این فکرن که چطور می تونن به وطنشون خدمت کنن.همین روحیه است که باعث میشه تمام تلاششون رو بی چشمداشت وظیفه خودشون بدونن و همچنان غرور ملیشون رو حفظ کنن.در مقابل کاری که ما ایرانیا می کنیم کاملا برعکسه. ما همیشه منتظریم تا وطنمون بهمون خدمت کنه.حتا اگر خدمتی برای وطنمون بکنیم انتظار پاداش داریم.ما آزادی و فرهنگ و تمدن و اعتبار می خوایم ولی هیچوقت قدمی در جهت بدست آوردن اینا بر نداشتیم.هیچوقت فکر نکردیم ایران آزاد و آباد به دستهای من و تو ساخته میشه و نه هیچکس دیگه. من برای این نوع تفکر آمریکایی ها بهشون احترام میذارم و از امثال آقای نویسنده که به خودش اجازه میده هر چرندی رو به بقیه بگه بیزارم!
مریم
11اسفند88
آمریکا
*:Ask not what your country can do for you;ask what you can do for your country
پی نوشت:وحی منزل نشده که یه نویسنده همیشه همه نوشته ها و کتابهاش خوب باشه.شده!؟

یک عاشقانه کوتاه

2010-02-24T10:01:00.002-05:00

هر روز که سوار می شدم سر جای همیشگی اش نشسته بود و خیره نگاهم می کرد.
روزهای اول متوجه اش نبودم.مثل هر مترو سوار دیگری فقط منتظر رسیدن به ایستگاهم می ماندم.من ایستگاه دوم سوار می شدم و لابد او اول.من ایستگاه هفتم پیاده می شدم و او ...نمی دانم چندم!نمی دانم کدام روز بود که حسش کردم.نگاهش را می گویم.گرم بود و عجیب.مثل هیچ نگاه دیگری نبود از پوستم رد می شد و تا عمق وجودم نفوذ می کرد.اوایل این نوع نگاه کردنش آزارم می داد .فکر عریانی در نگاه او گونه هایم را آتش می زد.بعد عادت آمد و بعدتر دلبستگی.گاهی که او نبود تمام روز انگار چیزی کم بود.نگاهش انگار حجمی داشت که هر روز روی پوستم می نشست.تصمیم گرفتم خودم را هم وارد بازی اش کنم.هر روز لباس جدیدی پوشیدم.نگاه او ثابت ماند.اخم کردم.خندیدم.حتی اشک ریختم...نگاه او ثابت ماند.
بعد یک روز تصمیم گرفتم با او حرف بزنم.بگویم سلام.بگویم از آشنایی با نگاهت خوشوقتم.بگویم من حتا شبها خواب نگاه تو را می بینم.بگویم بیا با هم یک جایی بیرون از مترو جایی که زمینش سفت است توی یک کافه قرار بگذاریم و قهوه ای بخوریم.ایستگاه هفتم رسید و من پیاده نشدم.منتظر ماندم تا او پیاده شود و من دنبالش راه بیفتم.نمی دانم ایستگاه چندم بود که بلاخره تکان خورد و از جایش بلند شد.من هم ایستادم .هنوز نگاهم می کرد.با لبخندی که گوشه لبش نشسته بود دستش را آرام از جیب پالتو اش بیرون کشید و...ه
درهای مترو که بسته شد به خود آمدم...از پشت پنجره بسته مترو هنوز می دیدمش.آرام راه می رفت و... تلک تلک تلک عصای سفیدش را به زمین می کوبید
...
مریم
پنجم اسفند هشتاد و هشت
آمریکا

نقاش بی تابلو

2010-02-20T13:22:00.004-05:00

با بابا از نقاشی حرف می زنیم...من عاشق این لحظه هام.با بابا کاتالوگ ابزار نقاشی رو ورق می زنیم و دوتایی ذوق می کنیم...دلم برای تماشای بابا در حال نقاشی تنگ شده.برای دیدن برق چشمهاش وقتی طرح تازه اش رو نشونمون می داد.یه ست آبرنگ رو نشون می کنم تا بخرم.می خوام مجبورش کنم دوباره قلم مو دست بگیره.دلم برای تابلوهاش تنگ شده.اما خیلی گذشته از سالهایی که بابا نقاشی می کرد.اگر بتونم مجبورش کنم دوباره شروع کنه میشه سومین باری که شروع می کنه.دوره اول نقاشی های بابا وقتی تموم شد که جنگ خونه شون رو با تمام تابلوهای بابا تو آتیش خودش بلعید.اون هم کم کم نقاشی رو کنار گذاشت.سالها بعد وقتی من کلاس اول دبستان بودم دوباره شروع کرد.اون دوره رو خوب یادمه.نگاه بابا رو و دستهای رنگیش از پاستل و رنگ رو خوب یادم میاد.تابلو های اون دوره بابا رو خیلی دوست دارم.چی شد که دیگه نکشید ؟اینو نمی دونم.اما می دونم که دلم برای اون روزهاش تنگ شده.میرم که ست آبرنگم رو سفارش بدم
مریم
اول اسفند هشتاد و هشت
آمریکا
پی نوشت:گاهی یادمون میره چقدر دلمون برای ساده ترین چیزها هم تنگ میشه

جایزه

2010-02-18T08:09:00.004-05:00

ترانه ساختم از تو

ترانه ها ی کوچک یک خطه

سال بعد

خط خطی های من

تندیس بهترین طراحی با موضوع جنون را

برد

مریم

بیست و نهم بهمن هشتاد و هشت

آمریکا

پی نوشت:نمی دانم من دیوانه تر ام یا تو!؟

برای آرزویی که قشنگ است

2010-02-07T20:08:00.007-05:00

دنیا جای بدیه...برای اینکه راههای سخت رو بری و برای اینکه تو سخت ترین لحظه ها بتونی دووم بیاری نیاز به همراه داری
این رو سالها پیش کسی بهم گفت که خیلی چیزهای دیگه رو یادم داد.چیزای زیادی که عشق فقط یکی از اونا بود کسی که بهم گفت تو بهترین دوست منی و من حالا بعد از این همه سال بعد از اون به این باور رسیدم که راست می گفت
با تو ام عزیزم...خود تو ...آرزوی قشنگ من!ه
این اسم آرزوی قشنگ رو هم همون آدم رو تو گذاشت
تو بهترین دوست من بودی و نزدیکترین دوست من بدون اینکه حتی خودت خبر داشته باشی
نمی دونستی ولی شریک بهترین و عجیبترین و تلخترین و شیرین ترین تجربه زندگی من شدی بدون اینکه بدونی
گاهی دوستی فقط به بودن کنارهم نیست که درباره ما اینطور بود.
مدت کوتاهی همکلاس هم بودیم درواقع مدتی که ما دور از هم بودیم خیلی بیشتر از مدتیه که کنار هم بودیم
نامه نوشتیم و دوست موندیم.ایمیل زدیم و دوست موندیم.تلفن زدیم و دوست موندیم. من اومدم این سر دنیا و دوست موندیم
و دوست موندیم
و من عزیز دلم برام مهمه هر لحظه از عمر تو
به همون اندازه که عمر خودم
برام مهمه که عاشق شدی
برام مهمه که کسی اونقدر گرمت می کنه که باز از اون لبخندهایی بزنی که تموم صورتت رو می پوشوند
از همونا که تو حیاط آلا که دور هم جمع می شدیم و چرت و پرت می گفتیم می زدی
از همونا که معمولا همراه بالا انداختن یه شونه ات می شد و با لحن کیان جونی می گفتی من چیکار کنم خوب!؟
من این روزها دل نازکم
و دلتنگ
دلم می خواد بیام و دوباره با هم تو شهر کتاب قرار بزاریم
دلم می خواد با هم هزار دور دور میدون بگردیم و حرف بزنیم تا از پا بیفتیم
دلم می خواد صورتت رو ببینم و حرف بزنیم
دلم می خواد صد سالمون که شد و از پا افتادیم و آردهامونو ریختیم و الکهامون رو آویختیم
هم بریم تو همون میدون(اگه هنوز سر جاش باشه و طرح توسعه شهری خرابش نکرده باشه!)قرار بذاریم
و روی یکی از نیمکتها بشینیم و با هم غیبت نوه هامون رو بکنیم!!!ه
دلم می خواد فکر کنم که هرچیز که پیش بیاد تو هستی
حتی اگر چیزی بهت نگم
همین که باشی
همین که بدونم یه گوشه از این خراب شده یه نفر هست که به من به چشم دوست نگاه می کنه برام کافیه
آرزوی قشنگم!ه
لبخند بزن
عاشقی کن
دلم می خواد...دلم خیلی چیزا می خواد
می دونی که!؟
مریم
19 بهمن88
آمریکا
پی نوشت:اون صورت وارونه صورتی من رو بدجوری یاد تو میندازه می دونی که!؟

از سر بیکاری

2010-02-04T08:35:00.004-05:00

نشستم منتظر که کلاس تئوری معماری شروع بشه.
یه سالن گل گشاد و خالی.
با خودم فکر می کنم این فضا چقدر شبیه یه صحنه تو یه فیلمه که قبلا دیدم
یه فیلم وحشت...یا شاید هم پلیسی
برای اینکه حواسم پرت بشه لبتاپم رو در میارم و این چرندیاتی رو که الان داری می خونی می نویسم
فکر می کنم به آدمها و رابطه هاشون
به دنیای مجازی و دوستانی که من رو ندیدن
ولی شاید بعضی هاشون بخشی از وجود من رو دیدن که خیلی های دیگه ندیدن
فکر می کنم به جادوی نامرئی بودن
اینکه من اینجا این آزادی رو دارم که هر چرندی می خوام بنویسم
چه تو بخونیش و چه نخونیش
بیشتر شبیه یه دفتر خاطرات می مونه که گذاشته باشیش پشت ویترین
ویترین...
حالا که ویترینیه چقدر واقعا شبیه ما است؟
مگه نه اینکه هرچی خوشگلتره رو تو ویترین میذارن!؟
پس با این حساب "خاطره بلاگ"زیاد هم شبیه ما نیست
اون بخشی از ماست که منهای هویت اصلیمون می خوایم عرضه کنیم
بخشی از حریم خصوصی ما که امکان نمایش عمومی داره
شاید برای همین بیشتر دوست دارم چرندیات ذهنیمو تو قالبهای ادبی تحویل بدم
مریم
15 بهمن88
آمریکا

دلتنگی

2010-02-02T11:49:00.004-05:00

یهو دلم برات شد یه ذره
...
یه ذره کوچولو
که تو سینه ام بالا و پایین می پره
و خواب هزارتا پروانه خوابیده تو قفس سینه ام رو
به هم میزنه
...
دلم برات پر می کشه
می شینم با جای خالیش
تقویمم رو پرپر می کنم
شاید روزها زودتر بگذرن
یعنی میشه!؟
مریم
13بهمن88
آمریکا
پی نوشت:برای همه آنها که دوستشان دارم و دلم برای دیدنشان پر می کشد

بیداری

2010-01-30T00:51:00.003-05:00

بیدار شو
برخیز
مرهم گذار بر مچهای خونین
بریده اند
برده اند
خلخال و مچ را با هم
بیدار شو
برخیز
مریم
دهم بهمن هشتاد و هشت
آمریکا
پی نوشت:برای تو مهربان...برای تو که جایز میدانستی تمام مردان مسلمان دق کنند اگر خلخال از پای دخترکی یهودی بگیرند

این خط من...نشانش را تو بگذار

2010-01-26T11:44:00.004-05:00

من دیگر دلتنگی ات را
نمی خواهم
من از تو یک نگاه می خواهم
نگاهی برای یک قاب خالی
مریم
6بهمن88
آمریکا
پی نوشت:همین که گفتم!!!ه

یک غریبه پشت میز

2010-01-22T00:14:00.002-05:00

نشسته ام پشت یک میز غریبه و به میز آشنای خودمان فکر می کنم. با خودم فکر می کنم چقدر عجیب می شود با کلمه از یک هیچ خالی همه چیز ساخت و از همه چیز هیچ

راستی کدام پیچش موی اول بار شاعری را به یاد کمند انداخت؟نمی دانم

پشت این میز کوچک غریبه با آدم های غریبتری که دوره ام کرده اند من خوب می دانم

می دانم که نمی دانم

می دانم که زیاد گفته ام از تو و برای تو و بهتر می دانم که هنوز هیچ نگفته ام از تو

نه اینکه وجود تو بی لک باشد!...نه اینکه ندیده باشم کمی های تو را!دیده ام

دیدم که زیر چشمهایت یک هاله کمرنگ بود که خبر از شبهای طولانی بی خوابی می داد

دیدم پکهای عمیقی را که به سیگارت می زدی درست پیش از اینکه به من برسی.می دانستی دوست ندارم ببینمش میان انگشتان تو

دیدم انگشت کوچک دست چپت کمی بی حس بود و بعدتر ها دیدم که دلیل این بی حسی در خط برجسته و پررنگ روی مچ چپت خوابیده بود.همان خطی که زیر بند پهن ساعتت مخفی اش می کردی

دیدم گاهی که عصبی ات می کردم یکی از آن قرصهای ریز را بالا می انداختی و با نگاهی که بیشتر از آتش از آن یخ می بارید التماسم می کردی که با تو اینطور نکنم

دیدم و دوست داشتم هر آنچه دیدم را چون این تو بودی روبروی من

دیدم و دوست داشتم هر آنچه دیدم را و هیچ نگفتم تا زمان و کلمات معجونی شوند و از تو توای بسازند که می خواستم از آن بنویسم.

توی امروز بیشتر به همان پیچش موی شبیه است

به همان کمند که عالمی را گرفتار کرده بود

من تو را ...خود تو را برای خودم نگاه داشتم.تو را با کلمات حفظت کردم.از تو چیزی ساختم که بشود از آن گفت

اگر اینطور نکرده بودم...تو شاید مدتی بعد عریان از گوشه ای از دلم بیرون می زدی و همه تو را می دیدند.تو را...خود خود تو را

من خودخواهم...من از آن دخترهای خوب نیستم که شکلاتم را قسمت کنم.من از آن دخترهام که شکلات خوبشان را در یک جای امن مخفی می کنند و شیرینی های معمولی شان را قسمت می کنند

برای همین بود که بخشی از تو را قسمت کردم.بخشی که می شد در میان کلمات عرضه کرد.بخشی که عطر نداشت.رنگ نداشت.صدا نداشت و گرچه هنوز دلم را می لرزاند اما هنوز حس نداشت.

تو را شریک شدم با همه آنها که دوست داشته ام.همه آنها که حق داشتند این بخش مرا که عاشق بود ببینند.

اما می خواستم همزمان تو را برای خودم نگه دارم.توای که می شناختم را...می دانم که یکی از آن لبخندها که همیشه دوست داشتم الان گوشه لبت نشسته است...می دانم...حتی بعد از متن هم هنوز خیلی مانده از تو...توای که همانجا میان ذهن من جا خوش خواهی کرد و دلم را در این سرزمینی که داستان عشق با طلوع آغاز می شود و با غروب پایان میگیرد می لرزانی.

منی که میان این همه غریبه با تو ام...خود خود تو

مریم
دوم بهمن هشتاد و هشت
آمریکا

به تو سلام...به تو درود

2010-01-21T00:16:00.005-05:00

سلام بهمن معصوم
سلام ماهی که آرزوهای ملتی به تو بسته بود
سلام ماهی که پدران و مادرانمان در آن یکشبه قد کشیدند
و ما امید بسته ایم ره صد ساله را در آن بپیماییم
سلام ماه مظلومی که به خون آغشته ای
و از عطر آزادی سرشار
می دانم می دانم
مدتی است عطر آزادی نمی دهی
بوی داغ می دهی
بوی جگر سوخته
بوی صبر
بوی اشک
سلام بهمن مهربان
برادری و همسنگری را پدرانمان از تو آموختند
و ما از آنها
چند بهمن موشکباران را پشت سر گذاشته باشیم خوب است!؟
سلام بهمن سپید پدرانمام
و بهمن سرخ سالهای موشکباران کودکی
و بهمن سبز این روزها
وطن ما
به همین سادگی
در تو خلاصه می شود
سلام بر تو
مریم
اول بهمن ماه هشتاد و هشت
آمریکا
پی نوشت:عکس بهمن57...چقدر این عکس مرا به یاد عکس دیگری می اندازد!؟

دود مان

2010-01-12T11:59:00.002-05:00

بچه که بودم پدرم در نگاهم قهرمان کوچکی بود که شاخ غول را می شکست. اتاق کوچک ما روی خرپشته در نگاه کوچک من دنیای بزرگی بود و تمام خواسته من از دنیا با پاکت کوچک شیرینی های تخم کفتری که پدر با خود به خانه می آورد برآورده می شد.کودک بودم و دنیا در نگاهم بزرگ بود.قد که کشیدم فهمیدم پدر قهرمان قصه ها نیست.پدر کارمند ساده ای شد در نگاه من. .پدر یک آینه بود که مرا تکرار می کرد.با همان کمی ها و کاستی ها .با همان تیرگی ها و روشنی ها.طول کشید تا فهمیدم همه ما ادامه پدرانمان هستیم و وقتی فهمیدم انگار یک قاب بزرگ در دلم ترک خورد.من در کودکی شاهنامه ندیده بودم.پدرم شبهای سرد زمستان را با خواندن شاهنامه و داستان گلستان و منطق الطیر و کلیله و دمنه بر من کوتاه نکرده بود.خانه کوچک ما هیچ کتابخانه بزرگی نداشت که من در آن سرک بکشم و خودم را در میان کتابهایش گم کنم.کودکی ام با کتابهای ساده کودکانه پر شده بود.باداستانهای قصه های خوب برای بچه های خوب که مادر برای من و برادرم می خواند.با انیمیشن های دیسنی بیشتر احساس نزدیکی می کردم تا با شاهزاده های شاهنامه.با این همه ذهن من پر بود از داستان.از خیال از تصویر و رنگ و صدا.خیلی زود فهمیم چاره این همه تصویر قلم است.از اولین انشایی که نوشتم. در کلاس سوم دبستان.اولین دفتر انشایم را هنوز ته یک جعبه قدیمی حفظ کرده ام. می دانستم برای نوشتن باید خوب خواند . این را از پدر شنیده بودم و از زندگی نویسنده هایی که در کتابهای درسی از آنها یاد شده بود.تصمیم به خواندن هنوز برای من ساده نبود. من از آرزوی نویسنده شدنم با کسی چیزی نگفته بودم. گرچه کتابخانه بزرگی نداشتیم اما ادبیات همیشه لایه زیرین خانه ما بود و کتاب فروشی تفریح و گردشگاه محبوب خانواده.سیزده ساله بودم که یک روز عصر به هر بهانه ای که الان در خاطرم نیست میان قفسه های کتاب پرسه می زدیم و کتابهای نو را ورق می زدیم.جایی میان کتابفروشی در پایین ترین قفسه کتاب چشم من به یک نام افتاد"جلال آل احمد"روز پیش در کلاس درس داستانی از او خوانده بودیم و من با خود فکر کرده بودم که می خواهم روزی مثل جلال بنویسم. حالا نامش چشم مرا گرفته بود.ایستاده بودم و به کتابها نگاه می کردم. نمی دانستم از کجا باید شروع کرد.پدر انگار مرا و نگاه مرا می پایید جلو آمد و از میان کتابهای جلال یک کتاب جلد صورتی را بیرون کشید"زن زیادی" و با یک نگاه جدی به من گفت اگر می خواهم جدی بخوانم خوب است از جلال شروع کنم و از میان کتابهای جلال از زن زیادی و کتاب را به دستم داد.زن زیادی شد اولین کتاب جدی کتابخانه من .من دیگر عضو کتاب خانه ای نشدم و هر کتابی را که خواندم خریدم و نگاه داشتم.شاید پدر کتابخانه ای برایم نساخت اما خوب خواندن را به من آموخت.از آن روز است که می خوانم . بی وقفه. روزی که چمدانم را از زندگی نکرده پر کردم و با خود به این سر دنیا آوردم کتابخانه ام ماند. کتابهایم که به جانم بسته بود ماند. اما من نتوانستم دل ببرم. کتابها را به خواهرم سپردم که ماند.و او سخاوتمندانه عهد کرد آنها را برایم حفظ کند تا روزی که برگردم.من می نویسم این روزها .با یاد پدر و خواهر.با یاد همان کتاب جلد صورتی و می دانم روزی برای کودکی شاهنامه خواهم خواند.من این را خوب می دانم.

مریم

22دیماه88

آمریکا
پی نوشت:دودمان نام داستان بلندی است که نیمه رهایش کرده بودم و این روزها به از سر گیری اش فکر می کنم

در آستانه بیست و پنج سالگی

2010-01-03T17:07:00.004-05:00

بیست و پنج ساله می شوم
رو بروی آینه می ایستم
روی صورتم دست می کشم
گودی پای چشم
تارهای نقره ای
دقیق می شوم
اثری از او نیست
مریم کوچولو را می گویم
من
او را جایی جا گذاشته ام که یادم نیست
جایی میان تمام شیرینی نچشیده کودکی ام
کودکی!؟
کودکی همبازی های مریم کوچولو
چقدر کوتاه بود این کودکی
چقدر کوتاه بود
من دلم برای مریم کوچولو تنگ شده
و برای عروسک پارچه ای اش
عروسکی که اسم عجیبی داشت
عروسک من
مریم
13دی88
آمریکا
عکس:مریم کوچولو و "عروسک من"عروسک محبوب اش که پیش رویش آویزان است

ایران من

2009-12-31T21:51:00.003-05:00

ایران
...
چشمهایم تر است
و زبانم
از بغض مانده در گلو بسته
مریم
11دی88
آمریکا
پی نوشت:خیمه شب بازی دیده ای.عروسکهای کوچک چوبی می رقصند و سحرت می کنند؟
پی نوشت دو:قیمت یک ساندیس این روزها چند است؟...بهای شرف آدمی چطور!؟

حسرت آب

2009-12-25T00:30:00.005-05:00

چطور تو را در واژه بریزم!؟
وقتی خون خدا
تنها به شانه های تو
تکیه می کند
برادری با تو تمام شد
و آب
.
.
.
قرنهاست
در حسرت تو
بر گردت می گردد
مریم
8محرم1431
آمریکا
پی نوشت:میان خاطرات کودکی پدر تصویری است که به چشمهای خشک من اشک می آورد.تصویر مزاری در میان آب.مزار ماه بنی هاشم

خون خدا2

2009-12-22T10:27:00.005-05:00

گیجم و گنگ
دلم
در این سرزمین یخی خشک شد
گرمای آفتاب جنوب خودمان را می خواهم
چشمهایم
در این شبهای تاریک خواب به خود ندید
شبهای سرخ و گرم سرزمین مادری ام را می خواهم
گوشهایم
خالی از حزن سوت کشید
صدای پر سوز نوحه می خواهم
مشامم
از بوی یخی کاج سوخت
محبوبه شب و نخل خانه پدر بزرگ را می خواهم
من
تلخ و گیج مانده میان هیاهوی میلاد روح خدا
حزن روشن و امن خون خدا را می خواهم
مریم
5محرم 1431
آمریکا
پی نوشت:تنها مسجد شیعه و ایرانی منطقه به جرم دریافت کمکهای مالی از موسسه ای وابسته به دولت ایران تعطیل شد.محرم امسال خانه نشینم و سوت و کور

خون خدا

2009-12-19T02:43:00.004-05:00

کودک می شوم باز
ده ساله ام

رخت سیاه پوشیده ام
و بوی چای دارچین می دهم
با یک نوحه از خواب بیدار می شوم
صدایی که پرسوز از تو می خواند
صدا انگار تارهای روح مرا نواخته باشد
در من لانه می کند
با من می ماند
...
باز محرم است
ماه تو است
از خواب می پرم
صدای نوحه می آید
تو ای آن غرقه به خونی که بزرگ شهدایی
...
مریم
2محرم1431
آمریکا

کفشهای قرمز

2009-12-18T14:45:00.003-05:00

اگر رویای شیرینی دیدی مرا هم خبر کن.
من دلم تنگ میشود این روزها برای پشمکهای صورتی و گنده پارک کودکی هایم
دلم تنگ می شود برای آن یک جفت کفش قرمز کودکی که هزاربار به خیال خوش رفتن به سرزمین زمرد به هم کوبیدمشان.
اما هیچ شیری با یک قلب پارچه ای به سراغم نیامد.
هیچ مترسکی حتا همراهم نشد
من دلم تنگ می شود
دلم تنگ می شود برای تو
و نگاهت که این روزها و همه روز همراه من است
دو دستی می چسبم به یاد نگاه تو و دلم جمع می شود
می پلاسد
مثل یک بادکنک قدیمی فراموش شده زیر تخت
می پوسد و من می ترسم حتا به آن دست بزنم
می ترسم سر انگستان سرد و خالی ام
بترکاند این بادکنک پوسیده را
می چسبم به رویاهای سبک و شیرینم
اما هرچه بو می کشم
اثری از رویا نیست
هرچه هست تنها حسرت است
دلم تنگ می شود
تو
اگر رویای شیرینی دیدی
مرا خبر کن
مریم
بیست و هفتم آذر هشتاد و هشت
آمریکا

ترانه باران

2009-12-07T13:09:00.004-05:00

می بارد
واژه می بارد
...
ذهنم را
طوفان تب با خود برد
همان وقت که بوی شرجی پیچید
و تمام قطبنماها به سمت جنوب اشاره کرد
فریاد در گوش
چهره ها اما محو و رقصان
این گرما مغز را بخار می کند!
ذهنم را طوفان تب با خود برده
می ترسم
می ترسم
از مغزهای بخار شده می ترسم
و به واژه پناه می برم
باران می گیرد
باران واژه
هر قطره
خنکای دردناکی است
بر سطح ملتهب ذهن
باران می بارد
باران واژه
خیسم
خیس

مریم
شانزده آذر هشتاد و هشت
آمریکا

باران

2009-11-30T12:46:00.003-05:00

چک چک چک
باران زمین را شست
من به عصر یخبندان فکر می کنم
و به امتداد کش آمده یخهایی که روزی آب بودند
و به جریان شوینده آب
راستی
کدام باران
رد تو را خواهد شست؟
مریم
نهم آذر هشتاد و هشت
آمریکا
پی نوشت:همچنان زیر نوشته ها می نویسم آمریکا و هربار به یاد میثم خنده ام میگیرد!ولی دست نمی کشم.برای من فضاها مهم اند و با هربار نوشتن به خودم یاد آوری می کنم که هنوز مسافرم.که هنوز چمدانم توی کمد انتظارم را می کشد.که اینجا خانه من نیست.تنها مهمانسراست و به مهمانسرا نباید دل بست

سو سو

2009-11-14T12:58:00.004-05:00

شمعی برای من
شمعی برای تو
...
آتش زده ام تاریکی خود را با ما
به تماشا نشسته ام
کدام زودتر آب می شویم؟
من
یا تو؟
مریم
بیست و سوم آبان هشتاد و هشت
آمریکا

سالاد

2009-11-11T17:55:00.005-05:00

نگاهش را از برگهای تازه کاهو برداشت:
_خوب بعد!؟
با انگشتانم بازی می کردم.گوشه ناخونها را قبلا جویده بودم و چیزی برای الان نمانده بود.کاهو بدست هنوز به من خیره مانده بود
_خوب بگو!..بعد!؟
بعدی در کار نبود.خالی بودم مثل یک برگه سفید کاغذ.کلمات از ذهنم گریخته بودند و ذهنم را خالی باقی گذاشته بودند.دلم را به دریا زدم
_خوب همین...بقیه نداره
چشمهایش انگار میان چهره ام دنبال توضیح بیشتر می گشت. به ذهنم رسید بیشتر به دنبال نشانی از یک شوخی بی نمک باشد
_صد صفحه داستان و آخرش هیچی!؟...بقیه نداره!؟...مگه میشه!؟
دستهایش به دقت کاهوها را خرد کرد.با خودم کلنجار می رفتم که بگویم.بگویم که مدتهاست خالی ام.مدتهاست دیگر چیزی ننوشته ام و خودم را پشت بهانه های رنگارنگ مخفی کرده ام.بگویم اعتراف می کنم که "او" محرک تمام نوشتنم بود و حالا که نیست نتوانسته ام هیچ جایگزینی برایش بیابم و حالا حاصل تلاش چندین ماهه ام تنها همین صدصفحه است.صد صفحه بی ته...بی ته...بی سر و ته!ااه...حالا دستهایش سر و ته خیاری را می برید
_بی سر وته!!
خیارها را پوست می گرفت
_بی سر و ته!؟من فکر می کردم که نوشتن یه جور نفس کشیدنه برات...نکنه تموم آرزوی نویسندگی فقط یه جور خواب و خیال بوده و بس؟
خواب!؟...نه!من خواب ندیده بودم نویسنده شوم.اما خیال!؟...خوب !خیال کرده بودم نویسنده می شوم.خیال هم که فقط خیال است و واقعیت نیست.چه شد!؟...دستهایش بیکار ماند .ته نگاهش یک شعله آشنا روشن شده بود.جایی این نگاه را دیده بودم.کجا؟...اوه نه!...این نگاه را وقتی دیدم که برای اولین بار تمام قصه "او" را برایش گفتم.گوشه لبم را به دندان گزیدم.گوشه ناخونها دیگر جوابگو نبود!!نه!...نه!..نه!...نگو
_نکنه بخاطر...اون
و روی او ایستاد...به خودم آمدم که سرم را به علامت نفی تکان می دهم.برای من اسم "او"اسم ممنوعه بود.کسی حق نداشت اسمش را به زبان بیاورد.باقی سوال را بلعید و ظرف سالاد را برداشت
_میدونی چیه!؟...گور باباش!!بیا سالادمون رو بخوریم و فیلممون رو تماشا کنیم
نفس راحتی کشیدم.چقدر دوست داشتم وقتی از من من می گذشت و به من رویی اکتفا می کرد.شیشه آبلیمو بدست دنبالش راه افتادم.امشب توی تخت خودم قبل از خواب به این خالی بزرگ فکر می کنم.حالا من رویی دلش می خواهد فیلم ببیند و ... راستش دلش می خواهد با فیلمش پاپکورن بخورد!
_تا اونجایی که من می دونم.مردم پاپکورن می خورن و فیلم می بینن نه سالاد!
...
...
مریم
بیستم آبان هشتاد و هشت آمریکا

پی نوشت:زیاد دنبال سر و ته داستان نباش.این روزها هیچ چیز زندگی من سر و ته ندارد