Friday, August 5, 2011

وقتی از تو حرف می زنم


حکایت غریبی بود
من
تو

...نه سال

این برف که ببارد
همسن خواهیم بود

دیدی چه زود بزرگ شدم!؟

مریم
14مرداد90
آمریکا




Thursday, July 28, 2011

I wish if I was a turtle!


حکایت آن خانه بدوش را شنیده ای که سالش را به سه قسم کرده بود؟
شش ماه به دنبال خانه می گشت
سه ماه وسایلش را جمع می کرد
سه ماه وسایلش را در جای جدید می چید
well, that's my story!!
and I'm in the middle of that six month period.
مریم
6مرداد90
آمریکا

Tuesday, July 26, 2011

غروب سه شنبه خاکستری بود*


گاهی فکر می کنی حرفی برای گفتن داری اما حقیقت این است که هیچ حرفی برای گفتن نمانده است. نمی دانم حرف زدن درباره آینده ای که معلوم نیست بیهوده تر است و یا گذشته ای که دستت به آن نمی رسد.
دلم برای روزهایی که شعر می گفتم تنگ شده

اما انگار شعرم هم نمی آید
مریم
5مرداد90
آمریکا
*: هفته خاکستری-فرهاد مهراد

Wednesday, July 6, 2011

just nagging!




یعنی گاهی, فقط گاهی آرزو می کردم که تمام بار روی شانه هایم نبود. یادم نمی آید کی زیر قرارداد این زندگی را امضا کرده ام؟ سوال از من به چه کارهایی باید انجام بدهم و چه پروژه هایی را باید دنبال کنم خلاصه می شود. پس کی نوبت من می شود که به کسی تکیه کنم؟ کی می شود کسی بدون التماس و تهدید , بدون آنکه حتا از او بخواهم باری از روی شانه ام بردارد؟
مریم
16 تیر 90
آمریکا

Tuesday, June 28, 2011

باغ خرمالو




من آدم گذشته ام. نه به این معنا که پیر شده باشم . به این معنا که دلخوشی های من یک جورهایی به گذشته مربوط اند. یا گذشته خودم و یا گذشته گذشتگانم. عاشق عکسهای سیاه و سفید, کتابهای زرد, فیلمهای عهد بوقی و ترانه های فسیل شده ام. من از این آدمهام که اگر جایش را داشته باشم یک سمساری عتیقه دور خودم جمع می کنم. چیزهای جدید دنیای پست مدرن امروزی با آن همه شکل های ساده هندسی و طرحهای سرراست حالم را بد می کند. دلم اصلا به شور می افتد از این سرراستی! رنگهای با حوصله روی هم نشسته و مبلهای مخملی با چوبهای لبپر خراطی شده مرا یاد خانه می اندازد. یک میز پر از قاب عکسهای جورواجور برای من قشنگتر و چشمنوازتر از یک مجسمه آوانگارد است .دلم لک می زند برای یک خانه بزرگ با دو عمارت تابستانی و زمستانی, یک حوض بزرگتر و یک عالمه درخت میوه. شاید برای همین بود که معماری را گذاشتم کنار. من آدم خراب کردن حوضهای آبی و پنجدری های آینه کاری نبودم. بیشتر دوست داشتم زنده کنم تا بکشم. تا همین ده سال پیش آرزوی من خریدن یک باغ بود در زعفرانیه و یا قیطریه تهران. اما حالا که دیگر باغی در آن محله ها نمانده تا منتظر من بماند.تمام درختهای خرمالو,گردو و سیب اعدام شده اند. دیگر فقط برج میبینی با تک و توک درخت چنار و سرو که میوه نداشته باشد و دردسر ندهد!! من هم آرزویم را کشانده ام به اصفهان و کاشان. اما می ترسم روزی که من پول خرید یک باغ را داشته باشم. دیگر هیچ باغی در هیچکجای ایران نمانده باشد و اگر هم بخواهم خودم باغی بسازم نتوانم یک استادکار درست حسابی که بفهمد خانه ایرانی چیست پیدا کنم. بسکه حتا گچبری هامان هم چینی و وارداتی است این روزها! من دلم یک باغ می خواهد حتا اگر شبها از ترس تنهایی در یک همچین باغ دراندشتی خواب به چمهایم نیاید. آقا خیالتان را راحت کنم من یک باغ از گذشته می خواهم حتا اگر روحزده باشد!!!
مریم
7تیر90
آمریکا

Tuesday, February 22, 2011

...از میان برخیز


خط می کشم, خط های عمیق
دهان های مهر و موم شده باز می شوند
درد فریاد می کشند
و خون
استفراغ می کنند

چه کسی دهانها را
مسموم کرده است؟
کدام خلیفه؟

کدام پادشاه؟

اما هنوز
هر دهان که بسته می شود
هزار دهان گشوده می شود

رسم زندگیست این
...
دوباره خط می کشم
و دهانهایی تازه باز می شوند

دهانهای تازه پر خون
هر ولی را جانشینی نشسته است

که درد را
پاسدار است
پاسدار تمام دردهای ناتمام
دردهای آماس کرده چرکین

خط می کشم
اینبار عمیقتر
سپیدی از پس فواره سرخ
پیداست
و واژه ها را معنای تازه ای است

واژه های درد را می گویم
تمام واژه های درد و رنج را می گویم

پیامبران تازه برخاسته اند

و با خود

بشارت آیین نو آورده اند
من اما
به تنهایی بادهایی می اندیشم
که بشارت درد را
با خود خواهند برد
و به شانه های کوچک و پوکشان

که بار را به خود خواهد کشید

دوباره خط می کشم

و اینبار
راهی به بیرون گشوده ام
از خود عبور کرده ام انگار

و نور
و بادهای کوچک مهاجر

از میان درزهای عمیقم گذشته اند

درد را زاده ام
و جزء جزء من
ایمان آورده است
نور از من عبور کرده است

و من

دیگر اینجا نیست

مریم
سوم اسفند هشتاد و نه
آمریکا



Tuesday, February 1, 2011

blank


قلبم را
سالهاست
در مشت فشرده ام

درد قطعه گمشده را

با درد در هم فشردگی پوشاندم

امروز اما
سرانجام

نشسته ام
تا کسی
روزی
جای خالی را پر کند

مریم
12بهمن89
آمریکا