Tuesday, May 18, 2010

زمانی برای بودن


زندگی رسم عجیبیه. ما رو از هزار پیچ و خم رد می کنه و توی متن خودش عوضمون می کنه.من مریم دوسال پیش نیستم.همونطور که تو دختر بچه دو سال پیش نیستی. آره من درست زمانی رفتم که فهمیدم چقدر می تونستیم به هم نزدیک بشیم. چیزی که خیلی ها رو به تعجب میندازه. حتا خودم تا مدتها در شگفت بودم از این نزدیکی.آره اسمولی(خودت رو بکشی پنجاه سالت هم که بشه برای من همون اسمولی باقی می مونی!) من زمان عجیبی رفتم. اون سفر آخربرای اولین بار با هم حرف زدیم. نه اینکه قبل از اون همدیگه رو ندیده باشیم و حرف نزده باشیم ها!نه! تو خودت می دونی چی میگم. منظورم حرف زدن واقعیه.تو که یکم قد کشیده بودی و دیگه بچه نمیشد حسابت کرد برای اولین بار سعی کردی خودت رو قاطی دنیای ما آدم بزرگها بکنی.قاطی دنیای ماهایی که تا اونموقه فقط سه تا بودیم.سه تفنگدار بودیم.از ترک کردن همه ناراحت شدم چون اونایی که می شناختم از دست می دادم اما از ازدست دادن تو ناراحت بودم چون کسی رو که می تونستم بشناسم از دست میدادم.زندگی رسم عجیبیه.ما دوتا بیشتر از اونی که تو بدونی به هم شبیهیم. مثل دو شاخه تر از تن یک درخت.با یه ریشه اما به دو شکل.شبیه اما منحصر به فرد.تو آینه درون منی.تو فریاد می زنی من سکوت می کنم.تو طوفان درست می کنی من می نویسم.شاید برای همین خوشحال شدم از اینکه دیدم داری می نویسی.این حس عجیبیه. فاصله ما اونقدر نیست که حس مادرانه بهت داشته باشم.اما با اینحال تو خواهرکوچولوی منی.قد کشیدنت رو دیدم.از نوزادی تا روز اول مدرسه تا هزار و یه اتفاق دیگه که شاید بخشی ازش نبودم اما اثرش رو تو چهره ات و توی آینه رفتارت می دیدم.آره خواهر کوچولوی من. هنوز اینطور خطابت می کنم چون راه زیادی داری تا خانوم بشی.خانومی که کامله.اما این رو می دونم که اونقدر بزرگ شدی که بشه باهات حرف زد. و جدی هم حرف زد.می دونم اینبار که ببینمت جمع سه تایی قدیم ما سه تفنگدار عضو جدید می پذیره. می دونم که تو جزو اعضای جدیدی و امیدوارم که این عضویت بهت تو خانومتر شدن کمک کنه.
می دونی که دوست دارم حتی اگر به زبون نیارم.

می دونم بازم که ببینمت سر به سرم میذاری و من جیغ می زنم مگه مرض داری بچه!ه
و می دونی که می دونم تو این جیغ زدنم رو دوست داری

می بینمت

خیلی زود

دختر ششمی
مریم
28 اردیبشت89

آمریکا

پی نوشت خصوصی:تازه ایمیلت رو خوندم عزیزم.من جی میلم رو چک نمی کنم.نوشته ات رو دوست داشتم.منتظر دیدنتم و منتظر نوشته های تازه ات
پی نوشت عمومی: برای خواهر کوچکم اسما

Saturday, May 15, 2010

Fairy Dust


گاهی اتفاقهای کوچیک ضربان قلبمون رو بالا می بره. شاید همون موقه نه ولی معمولا یه مدت بعد به خاطر میاریم که اون اتفاق کوچیک یه خاطره بزرگ رو در دل خودش حفظ کرده. خاطره ای که نفسمون رو می بره و ضربان قلبمون رو بالا می بره. برای من جمعه شب یکی از همون لحظه ها رو در خودش داشت.یک لبخند ساده و شادی من از اینکه اون ایرانیه از یادش برد که چی می خواست بگه. تته پته و نگاه گیجش نفسم رو برید و ضربان قلبم بالا رفت. یکی از همون لحظه ها که اگر شخصیت کارتونی بودم باید با صورت کبود نقاشی می شدم.امروز صبح که توی راه امتحان به این مسئله عجیب فکر می کردم یه تصویر توی ذهنم زنده شد و فهمیدم. یه ظهر پاییزی بعد از یه تابستون طولانی و بی خبر. من نشسته روی نیمکت اون کنارم خم شده تا کمر به طرفم با یه بهانه کوچیک توی دستاش(یه نوشته تابستونی از من) با صدایی که دوست داشتم و هنوز دارم (وهرجا که به گوشم می خوره خشکم میزنه و به دنبال منبع صدا می گردم!)درباره جلوگیری از تکرار شعر شاعران دیگه به زبان جدید حرف می زد. اما من فقط صداشو می شنیدم و نه حرفهاشو. من فقط نور باریده از میون شاخه های چنار رو می دیدم که لای موهاش می چرخید و تارهای نقره ایش رو نشون می داد.یه لحظه مثل دختر بچه ها فکر کردم این برق مو عینهو این گرد پری های تو کارتون های دیزنی می مونه و خندیدم.من خندیدم و اون ساکت شد و از یادش رفت داشت درباره چی حرف میزد. یادش رفت و با دهن باز و نگاه گیج به صورتم خیره شد.من ساکت شدم. اونقدر ساکت که صدای ضربان تند قلبم رو می شنیدم. حالا از اون موقه ها خیلی می گذره اما این بازگشت خاطره برام خیلی جالب و غریب بود گاهی بدن و حافظه ناخود آگاهمون من رو شگفت زده می کنه. گاهی فکر می کنی ازیاد بردی اما درواقع هیچی از یادت نرفته و فقط ذهن اون خاطره رو به گوشه های تاریکش فرستاده
مریم
26اردیبهشت89
آمریکا
پی نوشت: اینو نمی خواستم بنویسم. اما نوشتم. چرا!؟ راستش نمی دونم. شاید واسه اینه که نوشتن اینجا مثل حرف زدن با خودم می مونه

Friday, April 30, 2010

270-S Washington DC


از پیچ ورودی اتوبان270 که گذشتم نور آفتاب روی صورتم افتاد.قاب شده میان سبزی بلند. رقصان بود و سبک و در سرمای صبح عجب گرم بود و دوست داشتنی. یادت می آید که گفته بودی هیچ چیز من به آدمیزاد نرفته. خوب! راست گفته بودی. آفتاب که بر تنم نشست برای یک آن حس کردم که زنده ام و بعد...بعد دلم شکست و تا خود کالج پارک دلم تیر می کشید و چشمهام از اشک خیس بود. این همه زندگی اینجا برای من نفس گیر می شود گاهی.گاهی دلم هوای سنگین می خواد. گاهی دلم آسمان دودی می خواهد.دلم می خواهد از کنار دیوارهایی رد شوم که رویش کسی به یادگار نوشته باشد :"این نیز بگذرد!" شاید آن وقت ایمان بیاورم
مریم
10اردیبهشت89
آمریکا

Thursday, April 22, 2010

روزنه


دورم از روشنی مات زمین
یا که انبوه تن آدمها
بسته در روزنه تنگ وجودی تاریک

هستی پاک تو را می پایم

من پر از زنجیرم

من پر از امایم

و تو را

-قاصدک کوچک صبح

من تورا می پایم

از میان درز دردی سرکش

هر دمش تلخ نیشی به درون

من تو را می پایم

نیش تیزم به جگر ساییده

چشم ماتم به تنت تابیده

من تو را می پایم

که رهایی و سپید
و نگاهت خالی از هر زخمی

در پی روشنی شاپرکی می رقصد

و لب شرمینت همچو رویای خوش نیمه ی روز

نم نمک می خندد

من تو را می پایم

و درون تلخم
زنده از دیدن تو است
جان تاریک و تن بی تابم

دمی آرام ز تو می گیرد

دیده ی خاموشم روشن از خنده تو است

در پی هستی خویش

من تو را

(که رهایی و سپید

و نگاهت خالی از زخم من است)
من تو را می پایم

مریم
دوم اردیبهشت هشتاد و نه

آمریکا

پی نوشت:نشسته بودم که پیپر ادبیاتم را بنویسم که آمد.گاهی نوشتن دست خودم نیست.گاهی کلمات چه بخواهم و چه نخواهم راه خودشان را پیدا می کنند










Monday, April 19, 2010

خانه


من ترانه می خوانم و به تو فکر می کنم و چشمان ابری ات
من ترانه می خوانم و چمدانم را پر از گلهای نرگس کرده ام
من ترانه می خوانم و تو نیستی
من ترانه می خوانم و برای تو که نیستی سوغاتی می خرم
آن روز که بازگردم نیز ترانه خواهم خواند

و به دیدارت خواهم آمد
به خانه ات که نمی دانم کجاست
ترانه می خوانم و به هرگوشه که نگاه می کنم تو را می بینم

توای که نشسته ای و به چشمهای شوق زده ام خیره مانده ای

توای که نشسته ای و به ترانه هایم گوش سپرده ای
توای که لبخند سپیدت را
همان که دوست داشتم- مثل یک کادو خوش آمد روی صورتت جا داده ای
من ترانه می خوانم
چمدان می بندم

سوغات می خرم

می آیم
و تو را
همه جا می بینم
من می آیم و خانه تو
خانه من

شش گوشه وطن عزیز من است
مریم
سی ام فروردین هشتاد و نه
آمریکا
پی نوشت:بی تاب آمدنم. باور می کنی؟

Tuesday, April 13, 2010

خالی بزرگ


نه به دنبال هیجانم و نه به دنبال حیرت...تنها در پی خودمم.این جستجو است که آواره ام کرده .آواره دنیا. آواره خودم.امیدم...نمی دانم امیدی هست یا نه.گاهی هیچ چیز نیست جز یک خالی بزرگ.مثل اتاق تازه رنگ کرده خالی.گاهی حتا بوی رنگش را حس می کنم. تا ته حلقم را می سوزاند.فرو می دهمش همراه هزار چیز مانده معلق میان حلقم (حرفهای نزده.دادهای نکشیده.مویه های نکرده...) خشک می شود و همانجا یک گوشه ای می ماند.مثل یک مجسمه آبستره.بعد گیجی می آید.می آید و من به یاد هیجده سالگی ام می افتم.سال سرگیجه های طولانی و سال فشار 6روی5. سال هزار سال...یادم می آید نیمه های شب به خود می آمدم که بیدارم هنوز و به خالی سیاه دیوار چشم دوخته ام.قلبم به دیوارهای سینه ام چنان می کوبید که بیم این داشتم که از جا بکند(گاهی فکر می کنم کاش می کند!)میان گیجی شناور بودم. می نشستم. به در اتاق خیره می شدم و حجم عجیب اشیاع را می پاییدم. در تلاش برای به حرکت درآوردن جسم کرخت و کوفته ام صدای آمدنش را می شنیدم.اول یک صدای بم ممتد بود.مثل اینکه چیزی ذهنم را می بلعید.بعد کم کم صدا زیر می شد و با خودش ضربان قلبم را بالا می برد.دیگر اینجا بود.منتظر می نشستم که بیاید.بی تقلا و در سکوت.صدا که سوت می شد سیاهی بلاخره مرا می بلعید.چشمهایم سیاهی می رفت.حس عجیبی بود . سنگین و لخت با دستهایی که به هرچه توانسته بود چنگ زده بود می نشستم تا رد شود.در همان لحظه اما یک رهایی عجیب.زیر پوستم می جنبید.خودش را به پوسته تنم می کشید . مورمورم می شد . من این حس را دوست داشتم.از میان تمام خاطرات آن سال تنها گاهی دلم برای آن حس تنگ می شود. برای آن سیاهی ناشناس که مرا تنها برای لحظه ای ببلعد و من خالی باشم.یا اصلا نباشم!! این شبها بازهم گاهی به خودم می آیم که روی لبه تخت نشسته ام و فکر می کنم. خبری از سرگیجه نیست اما کرختی و کوفتگی هست. من می ترسم. من گاهی از خودم می ترسم.از خودم که گاهی نمی شناسمش. از خودم که گاهی هست و گاهی اصلا نیست و نمی دانم کجاست. از اینکه نمی دانم کجاست می ترسم. از خودم که گاهی خیلی راحت از کنار رنج و عذاب دیگران می گذرد و گاهی به شکستن شاخه ای نمی خوابد می ترسم. می ترسم یک روز که بیدار می شوم و خودم را در آینه می پایم دیگر خودم نباشم و می ترسم که روزی بیاید که دیگر ندانم که خودم نیستم
مریم
بیست و چهار فروردین هشتاد و نه
آمریکا

Monday, April 5, 2010

I have no idea what I am talking about!!


I don't feel like writing...But that's not a problem. I'm afraid one day I'll be not feeling like living.That would be a problem...don't you think!!?
Maryam
16.1.1389